ือเป็นความพึงพอใจอย่างมากแล้วสำหรับอาไต๋
ในความคิดของมัน
ด้วยพลังระดับนี้ มันนับว่าอยู่ในระดับที่สูงกว่านกล่าสมบัติตนอื่นในครอบครัวแล้ว
หากมันให้กำเนิดทายาทในอนาคต ก็จะกลายเป็นบรรพชนแก่ลูกหลานรุ่นต่อไป นี่ถือเป็นความสำเร็จอย่างมากที่ทำให้มันดีใจสุด ๆ
ด้วยเหตุนี้ ตั้งแต่ทลายขีดจำกัดได้ มันจึงอยากอวดเสียเหลือเกิน
แต่โชคร้ายที่ทั้งเสี่ยวอู๋และเสี่ยวจินต่างยังคงฝึกฝนกันอยู่
ถึงแม้ต้นซากุระสวรรค์จะยอมเล่นกับมันตลอด แต่อีกฝ่ายก็เป็นต้นไม้ยักษ์ นานวันเข้ามันก็เบื่อ
ในขณะที่กำลังเบื่ออยู่นั้น อาไต๋ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ค่อย ๆ ลดลงของฉู่โม่ว ทำให้แววตาของมันเป็นประกาย “นั่น…ของเจ้านาย! เจ้านายฝึกฝนมานานมากแล้ว คงใกล้ถึงเวลาที่จะออกมาสูดอากาศตามปกติบ้างแล้วสินะ!”
อาไต๋ร้องด้วยความตื่นเต้น
จากนั้นก็รีบกระพือปีกของมันบินไปยังทิศทางที่ฉู่โม่วอยู่ทันที
…
“หือ…”
“สิบปีกับการฝึกฝน ในที่สุดฉันก็เข้าสู่ระดับสุดท้ายของราชันย์เทวะยุทธ์แล้ว!”
ฉู่โม่วถอนหายใจยาว เขารู้สึกได้ถึงระดับพลังในร่างกายที่เพิ่มขึ้นมากจากการฝึกฝนก่อนหน้านี้ และเผยรอยยิ้มพึงพอใจอย่างอดไม่ได้
สิบปี…
ด้วยพลังของห้วงเวลาที่เร่งเวลาอีกหนึ่งร้อยเท่าจนเทียบเท่ากับหนึ่งพันปี เขาจึงได้พัฒนาจากราชันย์เทวะยุทธ์ระดับต้นจนบรรลุสู่จุดสูงสุดของขั้นราชันย์เทวะยุทธ์ได้แล้ว!
ดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่ยาวนาน แต่ก็นับว่าเป็นความเร็วที่น่าเหลือเชื
