ด้วยอาทิตย์ดวงนี้ จนจำต้องยอมแพ้ไปตาม ๆ กันโดยไม่อาจต้านทานได้
ในขณะเดียวกัน
ริ้วแสงศักดิ์สิทธิ์อาบไปทั่วฟากฟ้า ส่องสว่างไปทั้งหน้าและหลังของแผนที่ดวงดาว และใช้เวลาพักใหญ่ กว่าจะปกคลุมทั้งหมด
ก่อนทุกอย่างก็กลับมาอยู่ในความสงบ
ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น… เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
ทว่า…
มีเพียงภายในดินแดนบรรพชนเผ่าพันธุ์เมดูซ่า เหล่าบรรพชนกำลังฝึกฝนกันอยู่เงียบ ๆ
บรรพชนผู้กำลังหลับตานั่งขัดสมาธิ จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง จนต้องลืมตาขึ้นในทันที
“หือ?…”
“ทำไมจู่ ๆ ฉันก็รู้สึกได้ว่าเลือดในกายตัวเองปั่นป่วนราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญกำลังจะจากฉันไป?”
เขาขมวดคิ้วแล้วรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้น
ชายชราหันมองไปยังโถงขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นสถานที่เก็บสมบัติของตระกูล ดวงตาของเขามองทะลุผ่านห้องโถงใหญ่นี้ แต่ก็ยังไม่รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ ครั้นเมื่อใช้จิตสัมผัสสวรรค์กวาดออกไปทั่วทั้งดินแดนบรรพชน หรือทั่วทั้งจักรวาล เขาก็ยังไม่พบความผิดปกติ
“หรือว่า…”
“มันจะเป็นภาพลวงตา?”
หลังจากตรวจดูรอบ ๆ แล้วไม่พบสิ่งผิดปกติ ชายชราผู้เป็นบรรพชนคนนี้ก็บ่นพึมพำกับตัวเอง
เมื่อคิดได้แบบนั้น เขาก็ทำได้เพียงบ่นกับตัวเอง “บางทีอาจเป็นเพราะการทลายขีดจำกัดของฉันกำลังใกล้เข้ามาแล้ว เพราะงั้นหัวใจของฉันจึงกัวลเกี่ยวกับอนาคตจนอยู่ไม่สุข…”
ชายผู้นี้เป็นบรรพชนของเผ่าพันธุ์เมดูซ่า
เขาได้ขึ้น
