วยก้อนเมฆและมรสุมทันที
พืชพรรณนับไม่ถ้วนโค้งต่ำและห้วงอากาศโกลาหล แม้แต่ที่สุดขอบโลก ฟ้าดินก็ต้องพังทลายลงมา รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวแพร่กระจายราวกับวันสิ้นโลกได้เดินทางมาถึงแล้ว
“นี่มัน…”
ภายในหมู่บ้านบริเวณใกล้เคียง
เหล่าเผ่าพันธุ์เทพโบราณที่อาศัยอยู่ที่นี่ต่างกำลังใช้ชีวิตของตัวเอง แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าศีรษะของตัวเองเริ่มเป็นเหน็บชาราวกับอันตรายครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง แล้วทุกคนก็ต้องเปลี่ยนสีหน้าในทันที
พวกเขาต่างเผยท่าทีสับสนและมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดผวา
แต่ก็ไม่เกิดสิ่งผิดปกติใดขึ้น
เพียงแต่บนโลกใบนี้ มีสัตว์อสูรและสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ อาศัยอยู่
ไม่ว่าจะเป็นพวกที่มีพรสวรรค์หรือไม่ พวกมันในตอนนี้ล้วนเผยท่าทีตื่นตระหนก หลบซ่อนอยู่ในถ้ำ หรือนอนตัวสั่นอยู่กับที่
“นั่นมันอะไรน่ะ? น่ากลัว! น่ากลัวมาก!”
“เจ้านาย เจ้านาย ฉันกลัวจังเลย!”
เจ้านกซื่อบื้อแผดเสียงดังสนั่นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
มันกระพือปีกขึ้นลง เมื่อพบว่านี่คือรัศมีที่แผ่ออกมาจากร่างกายของฉู่โม่ว มันจึงเริ่มบินวนอยู่กลางอากาศราวกับไก่ไม่มีหัว
โชคยังดีที่ในตอนนั้นเอง เสี่ยวอู๋ก็ตื่นขึ้นจากการฝึกฝนและต้องตกตะลึงกับรัศมีนี้ สีหน้าของมันเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
มันไม่ได้ตื่นตระหนก กลับเผยท่าทีพร่ำเพ้อออกมาราวกับว่ากำลังสัมผัสกับความรู้สึกบางอย่าง
แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องของเจ้าซื่อบื้อ มันก็ต้องบินไปคว้าอีกฝ่ายไว้และโยนไปที่ต้นซากุระสวรร
