ค์อย่างช่วยไม่ได้
เมื่อจมอยู่ในกิ่งก้านและใบมากมายของต้นดอกซากุระสวรรค์ เจ้านกซื่อบื้อก็เริ่มรู้สึกปลอดภัยมากขึ้นและค่อย ๆ ใจเย็นลง แล้วจึงซ่อนตัวอยู่ข้างในราวกับนกกระจอกเทศที่สายตาเลิ่กลั่กไปทั่วทุกทิศทาง
“นายท่านทำอะไรอยู่เนี่ย? รัศมีในร่างกายของเขาน่ากลัวจริง ๆ!”
เจ้านกซื่อบื้อหันไปมองยังฉู่โม่วและพึมพำกับตัวเอง
เสี่ยวอู๋ไม่พูดอะไร เพียงดูอยู่เงียบ ๆ
ต้นซากุระไหวกิ่งก้านสาขาอย่างอ่อนโยน ทำให้เกิดเสียงแผ่วเบา
รวมถึงเหล่าอสูรรับใช้ทั้งหลาย
ในตอนนี้… รัศมีของฉู่โม่วน่าสะพรึงกลัวมากขึ้น มากขึ้น และเมื่อมันไปถึงจุดสูงสุด
ชิ้ง!
เขาลืมตาขึ้นในทันใดและเหยียดนิ้วออก เขามองเห็นรัศมีที่ลอยอยู่ในห้วงอากาศ ลอยที่ขอบโลกใบนี้ แล้วกลายเป็นกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว จากนั้นก็ฟาดฟันออกไปในความว่างเปล่า
แกร๊ก!
ห้วงอากาศแตกสลายและห้วงมิติพังทลายลง
ความโกลาหลดำมืดและความว่างเปล่าทั้งหลายต้องแหลกสลายภายใต้กระบี่นี้
พายุไร้ที่สิ้นสุดเกิดขึ้น พื้นฐานสำคัญของโลก ดิน น้ำ ลม และไฟถูกเผยออกมา ราวกับว่าโลกต้นกำเนิดกำลังจะสร้างสี่ปรากฏการณ์ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
เมื่อทุกอย่างสงบเงียบและพายุจางหายไป
เมื่อมองไปยังทิศทางที่ฉู่โม่วฟันกระบี่นั้นออกไป
ความว่างเปล่าก่อนหน้านี้หายวับไป กลับกลายเป็นอากาศบริสุทธิ์ที่ไร้มลทินและเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ เช่นเดียวกับภาพแห่งการขยายโลก
แค่ฟันกระบี่เดียวก็สามารถเปิดโลกได้!
เมื่อมองภาพที่พ
