กลิ่นอายของกระบี่คละคลุ้งอยู่ในที่แห่งนี้ ไม่เพียงเท่านั้น มันยังมีกลิ่นอายของโบราณกาลคละคลุ้งขึ้นมาด้วย กลิ่นอายเหล่านี้ประกอบด้วยกลิ่นมากมายเสมือนว่าเป็นกลิ่นอายปีศาจชั่วร้ายที่ผุดขึ้นมาจากเก้านรก และมันกำลังครอบงำทุกสายตาของผู้ชมในทันที
“นี่มัน…”
ฉู่โม่วถูกดึงความสนใจกลับมาอีกครั้ง
เขาอดที่จะมองไปยังสิ่งนั้นไม่ได้
ภายในความเงียบสงบ แสงสว่างปรากฏขึ้น ซึ่งแสงนั้นมาจากกระบี่ที่แตกหักนี้
แม้รูปลักษณ์มันจะดูเรียบง่ายและไม่มีอะไรพิเศษ รวมถึงมีรอยด่างดำดูไร้ซึ่งสง่าราศี
แต่มันกลับปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่เสมือนทะเลที่กว้างไกล เพียงแค่มองแวบแรก ฉู่โม่วก็สัมผัสได้ถึงกองซากศพที่สูงดั่งภูเขา และเลือดสีแดงหลั่งท่วมจนเป็นผืนทะเล เหล่าสรรพสิ่งกำลังชุ่มเลือด นอกจากนี้ก็สัมผัสได้ถึงสวรรค์ที่ล่มสลาย ทำให้เขารู้สึกจมดิ่งลงไปกับมัน
ณ ตอนนั้น
ฉู่โม่วตัดสินใจที่จะล้มเลิกความคิดที่จะจากไปแล้ว
ถัดไป
