ก่อนหน้านี้ไปปฏิบัติภารกิจที่เมืองปีกคราม ข้าแอบคุ้มกันท่าน มหาอสูรมังกรสองตัวบนทางนั้น…”
“ก็เป็นข้าที่ฆ่า” เซียวเหยียนกล่าวอย่างสงบ
เซียวอันรูม่านตาหดเล็กลง ในใจตกตะลึง ช่วงเวลาที่เขากลับมา ยังได้ไปที่เรือนหิมะโปรยขอบคุณถังโหรวซินเป็นพิเศษ อีกฝ่ายตอนนั้นใบหน้างุนงง เขายังแอบประหลาดใจ ไม่คิดว่าปัญหาจะอยู่ที่นี่
ตนเองคุ้มกันเซียวเหยียน ผลคือกลับถูกเซียวเหยียนคุ้มกันเขา!
ในใจของเซียวอันทอดถอนใจและละอายใจ ตนเองน่าจะคิดได้นานแล้ว เซียวเหยียนที่เมืองปีกครามเปิดเผยระดับบำเพ็ญขอบเขตสิบห้าลี้ สังหารฝูงอสูรตามลำพัง มหาอสูรสองตัวนั้นจะต้องการให้คนอื่นลงมือไปทำไม?
“ยังมีเรื่องนี้อีกรึ?” เซียวจ้านเฉิงขมวดคิ้ว มองไปยังเซียวอัน
เซียวอันรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟังหนึ่งรอบ ในแววตาของเซียวจ้านเฉิงสาดประกายเย็นเยียบ “อสูรพวกนั้น ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ตอนนั้นวังศักดิ์สิทธิ์ก็ตั้งใจจะล่าถอยแล้ว กลับยังคิดจะเดิมพันครั้งสุดท้าย ช่างน่าหัวเราะสิ้นดี!”
“ที่แท้พี่เหยียนตอนนั้นไปสังหารมหาอสูรแล้ว” ณ เวลานี้เซียวจื่อเซวียนก็หวนนึกถึงเรื่องราวก่อนหน้าร้านน้ำชา อดไม่ได้ที่จะตะลึงงัน
พวกเขาตอนนั้นยังคงดื่มชาทานของว่างอย่า
