รับ?”
“ถ้านายไม่ไปขอให้เขาส่งจักรพรรดิเทวะยุทธ์มาช่วย แล้วนายจะทำยังไง?”
“ตอนนี้ขุมกำลังหลักทั้งตัวคนและสิ่งของที่พวกเราเคยมีล่มสลายหมดแล้ว รวมถึงราชันย์เทวะยุทธ์ทั้งหกคนของพวกเราที่ตอนนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ยังไม่อาจจะตอบได้ พวกเขาหายสาบสูญไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย ตอนนี้พวกเราจำเป็นต้องขอให้ทางอาณาจักรช่วยเท่านั้น ไม่เช่นนั้น ทุกสิ่งที่เราสร้างมา มันจะพังทลายทั้งหมด”
“ยังไม่พูดถึง…”
น้ำเสียงของราชาแห่งจันทราเลือดเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเกลียดชัง “เจ้าหัวขโมยนั่น ใช้ประโยชน์จากช่วงที่ฉันวุ่นวาย ขโมยเอาสมบัติของฉันที่สั่งสมมานับแสนปีไปหมด หากไม่ล้างแค้นนี้ให้สำเร็จ ต่อให้ฉันตายไป ฉันก็คงไม่สงบสุขแน่… เพราะงั้น ไม่ว่าจะด้วยอะไร ก็ต้องเด็ดหัวมันให้ได้!”
ทันทีที่พูดออกมาแบบนั้น
ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็หนาวสั่นกันทั้งตัว พวกเขารู้สึกเหมือนหนังของตนถูกลอกออก
คนเหล่านี้รู้…
ว่าถ้าราชาของตนบอกว่าจะฆ่าก็คือจะฆ่า ไม่สนว่าจะต้องแลกมากับอะไร และเขาจะไม่ลังเล
เพราะงั้นตอนนี้ พวกเขาจึงมองหน้ากันเอง และไม่มีใครกล้าเกลี้ยกล่อมราชาของตนอีก
…
ขณะเดียวกัน
ฉู่โม่วได้ออกมายังดาวที่อยู่ไกลออกไปเป็นที่เรียบร้อย ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัวราวกับกำลังตกเป็นเป้าหมายของอะไรที่น่ากลัวมาก ๆ
เขาเหลือบไปมองโชคชะตาที่อยู่เหนือหัวตน
แต่ก็พบว่า… หม้อทองคำแห่งโชคชะตายังคงสยบห้วงมิติเอาไว้
