กสวรรค์ ที่นี่เขาสามารถใช้ชีวิตอ้อยอิ่งและยืนยาวได้ และอีกสิ่งหนึ่ง ก็คือเพื่อปกป้องดินแดนอันล้ำค่าแห่งนี้
ดังนั้นเขาจึงไม่อาจจะออกจากที่นี่ได้โดยง่าย
แน่นอน
สิ่งที่สำคัญกว่านั้น คือเขาสามารถสัมผัสได้ถึงหายนะครั้งใหญ่ที่กำลังมาที่นี่
ถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งมาก ๆ แต่เขาก็แก่ชรามาก ๆ ด้วย
ยิ่งรับรู้ได้ถึงการผันแปรของแก่นแท้ชีวิตที่ผ่านไป ความกลัวในการตายก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ต่อให้จะเป็นราชันย์เทวะยุทธ์ที่แข็งแกร่งจนสามารถอยู่ได้นับปีไม่ถ้วนก็ตาม
ไม่เช่นนั้นแล้ว…
มันคงไม่มีใครมาแก่งแย่งสมบัติที่ทำให้ตัวเองอายุยืนยาวกันหรอก
…
ขณะที่ผู้อาวุโสกำลังเฝ้ารอด้วยความกระวนกระวายใจ เด็กหนุ่มก็กลับมา
เทียบกับสีหน้าที่ดูใจเย็นของเด็กหนุ่มก่อนจะจากไปแล้ว การกลับมาคราวนี้ของเขา บนสีหน้าของเด็กคนนี้กลับเต็มไปด้วยความตกใจ แถมยังมีความหวาดกลัวแฝงอยู่ด้วย
“ท่านบรรพชน แย่แล้วครับ! แย่มากเลย!”
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?”
เมื่อเห็นท่าทีของเด็กหนุ่ม สีหน้าอารมณ์ของประมุขผู้นี้ก็เปลี่ยนไปทันที แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพอจะทำตัวให้สงบนิ่งเอาไว้ขณะถามออกไปได้
“ต-ตงเอ้อร์ออกไปเพื่อจะติดต่อไปยังราชันย์เทวะยุทธ์ทั้งหกท่าน แต่ไม่รู้ว่าทำไม ถึงไม่มีใครเลยที่ยังอยู่ในเขตแดนของราชวงศ์ตอนนี้ ไม่แม้แต่จะตอบรับการเรียกของผม หรือส่งสัญญาณอะไรกลับมาเลย!”
ในน้ำเสียงของเด็กหนุ่ม มันมีความกลัวซ่อนอยู่
“ว่ายังไงนะ!”
ทันทีที่ได้ฟังเช่นนั
