บทที่ 884 เปลวเพลิงแห่งอารยธรรม
“เผามัน! เผามันให้หมด!”
“ต่อหน้าความแปรปรวนของประวัติศาสตร์ แม้แต่ผู้เป็นอมตะและเทพสวรรค์ก็ไม่อาจรอดพ้นไปได้!”
“ไม่ว่าจะมีพรสวรรค์น่าอัศจรรย์ขนาดไหน ถ้าเดินผิดทางก็ไม่มีวันย้อนกลับไปสู่ทางที่ถูกได้หรอก!”
น้ำเสียงของชายชราข้ามห้วงมิติและกาลเวลาเข้ามาในหูของฉู่โม่วเบา ๆ
เมื่อเสียงนั้นจบลง
จางหายไป เช่นเดียวกันกับตัวตนผู้มีสามตาก่อนหน้านี้ ท้องฟ้าและผืนดินร่ำไห้เป็นสายเลือดราวกับว่ากำลังอาลัยให้กับการจากไปของกระบวนท่าเก้าขั้นพิชิตฟ้า
ตูม!
ร่างอีกร่างหนึ่งปรากฏขึ้น
มันคือร่างของชายและหญิงคู่หนึ่งผู้ยืนอยู่เหนือสายลมและเปลวเพลิง พวกเขามีสามเศียรและหกกร มีดอกบัวมายารองรับร่างกาย สวมใส่ผ้าไหมสีแดง และถือหอกพู่เอาไว้ในมือ
แสงศักดิ์สิทธิ์ระเบิดออกมา สายฝนโลหิตมหาศาลเทลงมา และแท่นดอกบัวเหี่ยวเฉาจนจางหายไปในห้วงอากาศ เมื่อจิตวิญญาณหนึ่งลอยออกไป มันก็สูญเสียแสงประกายจนหมองหม่นลงในที่สุด
กร๊อบ!
ระหว่างที่ภาพนี้เกิดขึ้น ตำราจารึกจำนวนมากในมือของชายชราก็ถูกเผาทำลาย
ตอนนี้ แม้ว่าฉู่โม่วจะพยายามมองอย่างสุดความสามารถก็เห็นแค่เพียงคำว่า ‘กายาบงกช’ เท่านั้น
ตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวทั้งสองจากไปตาม ๆ กัน
ฉู่โม่วมองดูสิ่งนี้จากข้าง ๆ และได้แต่ตกตะลึงอยู่ในใจ
ไม่ว่าจะเป็นตัวตนสามตาหรือร่างถือหอกผู้ครอบครองแท่นบงกช ชายหนุ่มก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน
หากการคาดเดาของเขาถูกต้อง ตัวตน
