บทที่ 883 บทสนทนาข้ามผ่านห้วงเวลาอันไร้ที่สิ้นสุด
ท่ามกลางแสงจันทร์ ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ตัวคนเดียวหลังเปลวเพลิงลุกโชน
สีหน้าของเขาดูเศร้าหมองและโดดเดี่ยว ราวกับถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยปริศนา ความรู้สึกเมื่อเฝ้ามองชายคนนี้ก็ยังคงว้าเหว่
แผ่นหยกและตำรานับไม่ถ้วนกลับกลายเป็นดวงแสงในมือของชายชราคนนั้นและจางหายไปในอากาศ
ระหว่างที่มองดูภาพนี้
ข้างหลังชายชรา ร่างอันมืดมัวปรากฏตัวขึ้นในทันใด
มันคือร่างของตัวตนที่ทรงพลัง เขาสวมใส่ชุดคลุมยาวและปลดปล่อยรัศมีที่น่าสะพรึงกลัวออกมา
คนผู้นั้นมีตาสามดวง อยู่ในชุดเกราะสีทอง และมือควงดาบสองปลาย ดูยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดา
ร่างอันงดงามผู้มีหัวของมนุษย์และร่างของอสรพิษยืนอยู่เหนือแม่น้ำแห่งกาลเวลา ร่างของเธอดูยิ่งใหญ่ไร้ที่เปรียบ สิ่งมีชีวิตเบื้องล่างนับไม่ถ้วนต่างก็เคารพบูชาและสวดภาวนาต่อเธอ ทำให้เสียงสวดท่องดังกึกก้องอย่างไร้ที่สิ้นสุด
นอกจากนั้นยังมีอาลักษณ์วัยกลางคนผู้สง่างามและแบกหุบเหวสวรรค์ไว้บนหลัง ในมือของเขามีม้วนจารึกและยืนเอามือไพล่หลังไว้
และยังมีนักพรตเต๋าหนุ่มผู้แบกกระบี่ศักดิ์สิทธิ์เอาไว้บนหลัง มันระเบิดแสงกระบี่สว่างไสวไร้ที่เปรียบออกมาผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลา ทำให้ห้วงมิติและกาลเวลาต้องแตกสลาย
รวมไปถึงชายชราผู้มีหนวดเคราและเส้นผมสีขาวผู้นั่งอยู่บนกระทิงสีเขียว ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยน ทำเพียงส่ายหน้าไปมาโดยไม่พูดสิ่งใด
ต่อมาคือนั
