บทที่ 879 เรื่องโชคชะตา ใครจะกล้าประมาท
“เยี่ยมเลย!”
“เป็นแค่แขกผู้มาเยือนแต่ยังอวดดี กล้ามาทำร้ายลูกชายคนโตแบบนี้ ในอนาคตพอเขาโตขึ้นจะเป็นยังไงกัน?!”
ชายชราอีกคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ สีหน้าของชายวัยกลางคนก็หมองหม่นลง
เขาอดนึกถึงอาการบาดเจ็บของลูกชายตนเองไม่ได้ เขาจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจได้ในที่สุด “ถ้าอย่างนั้นก็สั่งสอนฉู่โม่วสักหน่อย… แต่เขาก็คือแขกของตระกูลหนี่เค่อ และว่ากันว่าทุกวันนี้เขาก็ยังเป็นบุคคลที่สำคัญมาก เราต้องทำทุกอย่างให้เงียบที่สุดและจะให้ตระกูลหนี่เค่อรู้ไม่ได้”
“เข้าใจแล้วครับ!”
ผู้คนมากมายพยักหน้า
นี่เป็นธรรมเนียมทั่วไปของตระกูลขนาดใหญ่ หลังจากที่ได้ยินดังนั้น ผู้คนทั้งหลายก็รู้และเข้าใจว่าจะต้องจัดการอย่างไรในทันที
แต่ …ในตอนที่พูดคุยกันเสร็จและกำลังจะกล่าวลากันนั้นเอง พวกเขาก็มองเห็นลูกน้องคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ท่านผู้บริหาร มีบางอย่างไม่ปกติครับ”
“รีบร้อนตื่นตระหนกอะไรกัน สำรวมหน่อย ท้องฟ้าจะถล่มลงมาหรือไง?!”
ชายชราแผดเสียงดุ “ท่านผู้บริหารก็อยู่ด้วย”
หลังจากที่ได้ยินคำบ่นด่า ลูกน้องคนนั้นก็คุกเข่าลงและกล่าวทันที “ผมเผลอไป ขออภัยท่านผู้บริหารด้วย”
“อืม แล้วมีอะไรล่ะ?”
ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“เพิ่งจะมีข่าวมาว่านายน้อยรองไปที่กาแล็กซีบุปผาเยือกแข็งเพื่อตรวจสอบเหมืองแร่โบราณ แต
