บทที่ 878 หม้อทองคำแห่งโชคชะตา
ถ้อยคำของชายชรานั้นเปี่ยมไปด้วยการข่มขู่อย่างชัดเจน
แต่ฉู่โม่วก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรนอกจากเหยียดหยันกลับไป
เขาน่ะไม่พอใจหอการค้าจูหยวนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ดังนั้นต่อให้โดนข่มขู่ขนาดไหนก็ไม่ได้ต่างอะไรกับแมลงที่บินตอมหู ยิ่งไปกว่านั้น จากอาการของตงฟางเหวิน เขาแทบจะไม่ต้องกลัวอะไรในภายภาคหน้าเลย
มองคนทั้งหมดเดินจากไป…
ขณะที่รอให้คนพวกนั้นเดินลับตา ชายหนุ่มก็รู้สึกตกใจกับร่างกายตนเองขึ้นมา ราวกับว่าบางสิ่งบางอย่างได้เปลี่ยนแปลงไป เขาเงยหน้าขึ้นแล้วมองโชคชะตาที่อยู่เหนือหัวตนเองซึ่งกำลังพลุ่งพล่าน ราวกับฟ้ากำลังพลิกคว่ำลงมา
เห็นเช่นนั้นชายหนุ่มก็ผงะ สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเป็นตกใจอย่างหาที่สุดไม่ได้
ทว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ปลอดภัย เพราะงั้นฉู่โม่วจึงไม่ได้สนใจความผิดปกตินี้ ณ ตอนนี้ เขาเพียงกวักมือเรียกหนี่เค่อปู้เพื่อบอกให้อีกฝ่ายกลับมาด้วยกันเท่านั้น
ระหว่างทาง…
หนี่เค่อปู้กังวลและลังเล ราวกับเขาอยากจะถามอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา พักหนึ่งเขาก็กัดฟันแล้วพูดขึ้นมา “คุณฉู่ครับ วันนี้คุณดูจะโหดร้ายกับตงฟางเหวินไปหน่อยนะครับ ผมเกรงว่าการกระทำนี้มันจะเป็นการยั่วโมโหคนจากหอการค้าจูหยวนเอานะ!”
“หือ? นายกลัวเหรอ?”
ฉู่โม่วหันไปยิ้มให้
“ผมไม่ได้กลัวอะไร… แต่คุณฉู่ คุณจะตกอยู่ในอันตรายเอานะ!”
หนี่เค่อปู้พูดด้วยเสียงหนักแน่น “คุณน่ะเป็นแขกของตระกูลหนี่เค่อของพวกเรา เพื่อไว้หน้าตระกูล
