ำให้พวกเขาโล่งใจไปด้วย
จากนั้น…
ผู้อาวุโสแห่งตระกูลเถี่ยสือก็เปล่งเสียงออกมากึกก้อง “คุณฉู่ การที่นายน้อยของพวกเราพ่ายแพ้คุณในวันนี้…ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ แขกผู้มีเกียรติฉู่ คุณช่างมีเมตตา ยามใดที่นายน้อยฟื้นขึ้นมาแล้ว ฉันจะให้เขานำของกำนัลไปมอบให้ทันทีเพื่อเป็นการเยี่ยมเยียนตระกูลหนี่เค่อไปด้วย สิ่งนี้ถือเป็นคำขอบคุณจากพวกเรา”
ยามที่เหล่าอัจฉริยะประมือกันนั้น ไม่มีฝ่ายใดที่คิดจะยั้งมือกันจนเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นหลังจากการต่อสู้ ย่อมต้องมีผู้ที่บาดเจ็บหนักเป็นเรื่องธรรมดา
หากรากฐานถูกทำให้เสียหาย มันจะเป็นเรื่องยากในการรักษาให้หายดี จะมีก็แต่เหล่ากองกำลังระดับสูงที่สู้ด้วยเท่านั้นที่อยากให้อีกฝ่ายเสียกำลังไป
ตอนนี้ ฉู่โม่วเพียงแค่ทำให้ร่างกายของปาหลี่บาดเจ็บ แต่ไม่ได้ทำให้รากฐานเสียหาย นี่แสดงให้เห็นว่าเขายังมีความเมตตาอยู่ เพราะงั้นย่อมเป็นเรื่องปกติที่ตระกูลเถี่ยสือจะยอมรับความเมตตานี้เอาไว้
“ผู้อาวุโส จะสุภาพเกินไปแล้วครับ”
ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ
ทันใดนั้น
เขาก็หันมองหนี่เค่อปู้ที่ยังคงตกตะลึงอยู่ พร้อมกับพูด “ไปกันเถอะ!”
“โอ๊ะ!”
หนี่เค่อปู้รีบเรียกสติกลับมาแล้วจากไปพร้อมกับฉู่โม่ว
ทว่าไม่นานนัก เขาก็ตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เส้นทางที่ใช้กลับไปยังบ้านตระกูล ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะถาม “พวกเราจะไปที่ไหนกันเหรอครับ?”
ตอนนั้น ฉู่โม่วกำลังตรวจดูพรสวรรค์ของตนเองอยู่
หลังจากที่เอาชนะเถี่ยสือปา
