สารอมตะ!
…
กระบวนท่ามากมายถูกสั่งใช้งาน มันเกิดแสงสว่างเรืองรองรอบกายฉู่โม่ว ทำให้ตัวเขานั้นดูไม่ต่างจากดวงอาทิตย์ขนาดใหญ่เลย
“หือ?”
ตอนนั้น จักรพรรดิเทวะยุทธ์พ่นลมหายใจออกมาก่อนจะพูดด้วยความตกใจ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าแก มดปลวกตัวจ้อยจะมีโอกาสลุกขึ้นยืนได้ ไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์มากมาย แต่ยังเป็นผู้ครอบครองทั้งห้วงเวลาและห้วงมิติ สมควรแก่การกล่าวยกย่องว่าเป็นความภาคภูมิใจของเผ่าพันธุ์อันหาที่เปรียบไม่ได้!”
แต่ตอนนั้น
เสียงของจักรพรรดิเทวะยุทธ์ก็เงียบลงไป “อย่างไรก็ตาม…ลำพังเพียงสิ่งเหล่านี้ไม่อาจจะอุดความต่างชั้นระหว่างฉันและแกได้!”
“รอให้ฉันจับแกได้ก่อน แล้วมาดูกันว่าแกจะมีโอกาสทำอะไรได้อีกหรือไม่!”
มันมีความสนใจแอบแฝงอยู่ในคำพูดของเขา
การที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งจะมีพรสวรรค์ได้มากมายถึงเพียงนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ นั่นหมายถึงคนคนนี้ย่อมต้องมีความพิเศษในร่างกายอยู่แน่ ๆ
หากจักรพรรดิเทวะยุทธ์เช่นเขาสามารถล่วงรู้ความลับนี้ได้ บางทีในอนาคต ด้วยพลังแห่งการเวลา เขาอาจจะสามารถหลุดออกจากขั้นของเทพเจ้าไปยังขั้นที่สูงกว่าได้
เมื่อคิดเช่นนั้น
จักรพรรดิเทวะยุทธ์ก็เตรียมจะทำอะไรบางอย่าง
ขณะที่เขานั้นมาถึงเบื้องหน้าชายหนุ่ม เจ้าตัวก็ยื่นแขนออกมาและเตรียมจะคว้าร่างของฉู่โม่วเอาไว้
ในจังหวะนั้น
“หยุดนะ!”
เสียงตะโกนที่ดังก้องลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง
แกร๊ก!
ภายในร่างกายของฉู่โม่ว จิตวิญญาณปฐมกาลลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกั
