ปวดกระจายไปทั่วทั้งร่างด้วย
ความรู้สึกทรมานเช่นนี้ทำให้จักรพรรดิเทวะยุทธ์โกรธจัดขึ้นมาทันที
กี่ปีมาแล้ว!
ตั้งแต่ที่ได้ขึ้นมาเป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์ เขาก็ไม่เคยต้องมารับรู้ความรู้สึกแบบนี้มาตลอดหลายปี!
ไม่ต้องพูดถึง
ผู้ที่ทำให้รับรู้ถึงความเจ็บปวดได้นั้น เป็นเพียงมหาเทวะยุทธ์ที่ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกอีกด้วย!
นี่มันเหมือนโดนเอารองเท้าตบหน้า!
เพราะงั้นแล้ว
หลังจากที่คำรามออกมาเสียงดัง จักรพรรดิเทวะยุทธ์ก็กระตุ้นเลือดและอณูแห่งชีวิตของตนจนมันก่อตัวเสมือนคลื่นลูกใหญ่ “เจ้ามดปลวกตัวจ้อย ฉันจะลอกหนังแกออกมาแล้วฉีกแกเป็นชิ้น ๆ! ส่วนดวงวิญญาณของแก ฉันจะขังไว้ในคุกโลหิตไปตลอดกาล ให้แกรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ได้ทำไว้กับฉัน ไอ้หนอนแมลง!”
สิ้นเสียง
เขาก็พลิกฝ่ามือ และมันก็ทำให้พลังอันยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นมาด้วย
อย่างไรก็ตาม
ตอนนั้น จักรพรรดิเทวะยุทธ์ที่โกรธสุด ๆ ก็ได้ลืมบางสิ่งบางอย่างไป
หลังจากที่ฉู่โม่วได้ฟาดฟันออกไปแล้ว ไม่เพียงแต่เขาจะโจมตีมาที่ร่างของตน แต่ยังทำลายแรงกดดันมหาศาลที่ตนปล่อยออกมาไปด้วย
นั่นหมายความว่า…
วินาทีนี้ ฉู่โม่วสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
เพราะงั้นชายหนุ่มที่ไม่ได้มีเจตนาที่จะสู้ตั้งแต่แรก ก็ยังคงไว้ซึ่งเจตนาเดิม
เขากระตุ้นอณูแห่งชีวิตและเลือดในร่างกาย พร้อมกันนั้นก็ใช้พลังแห่งห้วงเวลาและห้วงมิติเพื่อพาตนเองหนีออกจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว
ตามด้วยสองคลื่นที่กระจายไป
ฟากฟ้
