ป็นเลยนะ!”
ได้ยินเช่นนั้น ฉู่โม่วก็รู้สึกคุ้นเคยกับเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาเล็กน้อย
ภาพจำมากมายผุดขึ้นมาในหัวราวกับน้ำท่วม มันหวนให้เขานึกถึงอดีต
เมื่อครั้งที่เขายังอยู่บนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน
วันที่เขาเพิ่งจะไปยังฐานจินหลิง เขาเจอเหตุการณ์เช่นนี้ภายในร้านค้า
ช่างเหมือนกับตอนนั้นจริง ๆ
“ดูเหมือนว่า…”
“ต่อให้อยู่บนจักรวาลอื่น หรือฝึกฝนจนแข็งแกร่งถึงขั้นมหาเทวะยุทธ์ได้แล้ว หรือแม้จะมีชีวิตอยู่ได้ยาวนาน ผู้ปลุกพลังที่เย่อหยิ่งก็ยังคงมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทุกยุคทุกสมัยสินะ!”
ฉู่โม่วถอนหายใจ
จากนั้น…
แววตาของเขาก็เปล่งประกาย ลมปราณและเลือดภายในกายต่างเดือดพล่านและระเบิดออกมาเหมือนคลื่น
วินาทีต่อมา
กำปั้นที่ไม่อาจจะบรรยายความน่ากลัวได้ก็ถูกปลดปล่อย ด้วยจิตสังหารที่เปี่ยมล้นคลุ้งอยู่ในอากาศ มันมากพอที่จะทลายฟ้าได้ไม่ยากนัก
