บทที่ 839 ปล่อยหมัดทะลวงสวรรค์ทั้งเก้า!
“เขาเป็นตัวอะไรกันแน่!”
“ทำไมถึงมีพลังน่าสะพรึงกลัวแบบนี้!”
“ไม่ อย่าฆ่าฉันเลย… ฉันขอร้อง!”
ราชันย์เทวะยุทธ์สามคนตื่นตระหนกและเผยสีหน้าหวาดผวาออกมา
ตอนนี้ พวกเขาได้สูญเสียความเหนือกว่าและท่าทีดูถูกฉู่โม่วไปแล้ว พวกเขาต่างก็ตื่นตระหนกและเสียสติจนดูแตกต่างไปจากเดิมราวกับฟ้าและโคลนตม
ยิ่งไปกว่านั้น ราชันย์เทวะยุทธ์คนหนึ่งกระทั่งอ้อนวอนขอความเมตตา
แต่ฉู่โม่วก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย
ระฆังหายนะยังคงสั่งระงมพร้อมทั้งคลื่นเสียงสีทองที่แพร่กระจายออกไปยังราชันย์เทวะยุทธ์ทั้งสาม
ในสถานการณ์เช่นนี้ ราชันย์เทวะยุทธ์ทั้งสามต่างก็รู้สึกว่าเลือดและพลังอณูแห่งชีวิตในร่างกายพลุ่งพล่านอย่างต่อเนื่องและสามารถเสียการควบคุมได้ทุกเมื่อ อวัยวะภายในของพวกเขาสั่นสะท้าน และระหว่างนี้บาดแผลก็เริ่มปรากฏให้เห็น
เมื่อเป็นเช่นนี้ ในไม่ช้าร่างกายของพวกเขาก็จะระเบิดออก
อันที่จริง
แม้ว่ามันจะยังไม่ระเบิด พวกเขาก็ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
ตอนนี้ราชันย์เทวะยุทธ์ที่อ่อนแอที่สุดมีเลือดไหลออกมาจากอวัยวะภายใน และลมหายใจของเขาแผ่วเบาลง
เห็นได้ชัดว่าเขาจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
“เด็กคนนี้จะฆ่าพวกเรา เขาไม่มีทางปล่อยเราไปแน่!”
“แทนที่จะอยู่เฉย ๆ เราสู้กับมันดีกว่า!”
“ฆ่า!”
“ฆ่ามัน เราถึงจะรอด!”
เมื่อเห็นว่าฉู่โม่วยังคงเพิกเฉย ราชันย์เทวะยุทธ์ทั้งสามก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
และแล้วคงเป็นเพราะพวกเขากำลั
