ีน้ำเงิน?
อาจเป็นเรื่องยากสำหรับฉู่โม่วเพียงลำพังที่จะค้นพบ แต่เนื่องจากมีจักรพรรดิแห่งสวรรค์อยู่ เขาจึงต้องสามารถเรียนรู้ความจริงบางอย่างได้
ทว่า…
“ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการถามสิ่งใด”
ก่อนที่ฉู่โม่วจะทันถาม จักรพรรดิแห่งสวรรค์ก็พูดขึ้น ดวงตาของเขาลึกล้ำและดูเหมือนว่าเขาจะสามารถเห็นความคิดทั้งหมดในใจของฉู่โม่ว ในขณะนี้ เขาพูดต่อว่า “เพียงแต่… ข้าบอกเจ้าไม่ได้”
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่รู้ ข้ารู้”
“ทว่า…”
“ข้าบอกไม่ได้ และข้าไม่ควรบอกเช่นกัน!”
สีหน้าพระองค์เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และการแสดงออกที่มีความหมายปรากฏขึ้นในดวงตา “ข้าไม่สามารถพูดสิ่งเหล่านี้ได้ ดูเหมือนว่าจะมีการดำรงอยู่สูงสุดบางอย่างจำกัดไว้ ตราบใดที่ข้าพูดไปอาจเกิดหายนะ”
“มันเป็นการดำรงอยู่ที่ข้าไม่สามารถต่อกรได้ยามข้าอยู่ในจุดสูงสุด ตอนนี้ข้าตายไปนานแล้ว และมีเพียงเศษเสี้ยวกลิ่นอายที่เหลืออยู่ในโองการ ข้าจะพูดไปได้อย่างไร?”
“ถ้าอยากรู้ทั้งหมดนั่น เจ้าต้องไปค้นหาคำตอบเอง!”
พูดจบเขาก็แย้มยิ้ม และจากนั้นก็หายไปในความว่างเปล่า
มองดูฉากนี้
ฉู่โม่วอดที่จะตกตะลึงไม่ได้
เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้
‘ตามที่จักรพรรดิแห่งสวรรค์พูด เขารู้เรื่องเหล่านี้ แต่เขาไม่สามารถบอกได้ ไม่อย่างนั้น จะมีหายนะครั้งใหญ่เกิดขึ้น!’
‘การดำรงอยู่ที่น่ากลัวแบบไหนกันที่แม้แต่การดำรงอยู่เช่นจักรพรรดิแห่งสวรรค์ก็ไม่สามารถคาดเดาหรือต่อกรได้?’
‘เบื้องบนที่ฉันเห็นจาก
