ตุมืดนี่พิสดารจริง ๆ!’
แม้ว่าความทรงจำของหัวหน้าโจรสลัดจะบอกว่าสิ่งมีชีวิตธาตุมืดนี้ไม่ธรรมดา ฉู่โม่วก็ยังต้องตกตะลึงหลังจากที่ได้สัมผัสด้วยตนเอง
แต่ถึงแม้ว่าจะประหลาดใจ เขาก็ไม่ลังเลที่จะเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
หลังจากที่ได้ยินเสียง ‘ชิ้ง’ ของกระบี่ที่ออกมาจากฝักแล้ว กระบี่ดาราทมิฬก็ถูกฟันออกไปในทันใด แสงกระบี่คมกริบพุ่งออกไปและตัดเงาสีดำออกเป็นสองส่วนในทันที แล้วเจตจำนงกระบี่ของมันก็ฉีกเงาสีดำนี้ออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
แต่…
สิ่งที่ทำให้ฉู่โม่วต้องตกตะลึงคือ หลังจากที่เจตจำนงกระบี่ฉีกมันออกเป็นชิ้น ๆ เงาสีดำนั้นก็กลับมารวมตัวกันเป็นหนึ่ง และมุ่งหน้ามาหาชายหนุ่มต่อในทันทีราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“แม้แต่เจตจำนงกระบี่ก็ใช้ไม่ได้เหรอ?”
ฉู่โม่วตะลึงงัน
แต่ในไม่ช้า สีหน้าเคร่งขรึมก็ปรากฏขึ้น “งั้นมาดูกันว่าแกจะทนได้สักกี่กระบวนท่า!”
เมื่อพูดจบ แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนก็พุ่งออกมาจากทะเลจิตสำนึกของฉู่โม่วราวกับใบมีด
แต่เงาสีดำนั้นไม่ใช่ร่างวิญญาณ แม้ว่าจะถูกโจมตีโดยแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน มันก็ไม่ส่งผลอะไรทั้งสิ้น
ฉู่โม่วปล่อยหมัดออกไปโดยไม่ลังเล แสงสายฟ้านับไม่ถ้วนพลุ่งพล่านออกมาพร้อมกับรัศมีทำลายล้างอันรุนแรง
ครั้งนี้ มันส่งผลต่อเงาสีดำ
อากาศสีดำปริมาณมากจางหายไป และในขณะเดียวกัน เงาสีดำนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา
แต่มันก็ยังไม่ได้รับบาดเจ็บหนัก
“เพลิงเทวะบรรพกาล!”
ฉู่โม่วใช้เพลิงเทวะของตัวเองทัน
