บทที่ 797 ตัวฉันในตอนนี้ช่างอ่อนแอยิ่งนัก มีเพียงต้องฝึกฝนอย่างหนักเท่านั้น!
ภายในหุบเขา จู่ ๆ สายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงก็ได้พัดผ่านไป
ฉู่โม่วยังคงยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของซูเจาเจาด้วยสายตาเหม่อลอยและโดดเดี่ยว
ราวกับสิ่งที่เขาฝึกฝนมานานหลายปีนั้นเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ
ชายหนุ่มได้เห็นความเป็นความตายของผู้คนนับไม่ถ้วน และไม่รู้ว่ามีกี่ชีวิตที่แปดเปื้อนมือของเขา ดังนั้นจึงคิดอยู่เสมอว่าความตายมันเป็นแค่เรื่องสำหรับเขาเท่านั้น
แต่เมื่อต้องมาเห็นความตายของเด็กสาวตรงหน้า ซึ่งเหลือเพียงหลุมฝังศพที่ดูอ้างว้างนี้ มันกลับทำให้เขารู้สึกโศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะเมื่อมองไปยังลายมือบนแผ่นหิน ริมฝีปากของเขาก็หยุดสั่นเทาไม่ได้
“ทำไมฉันมันโง่แบบนี้…”
เขาพึมพำ แล้วมองใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นตามแรงลม เห็นมันปลิดปลิวในอากาศ ล่องลอยไปตามกระแส และสุดท้ายมันก็ตกลงพื้นอย่างช้า ๆ
ลมเริ่มพัดแรงขึ้น
จนทำให้ใบไม้ร่วงหล่นลงมาเต็มพื้น
ฉู่โม่วยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน จนกระทั่งดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป และมีดวงจันทราเคลื่อนขึ้นมาแทนอย่างสุกสกาว
ในที่สุด…
ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและพึมพำ
“เจาเจา เธอช่วยรอฉันก่อนนะ!”
ดวงตาของชายหนุ่มดูสงบนิ่ง มีเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาซึ่งดูเหมือนเขากำลังพูดกับตัวเอง “ฉันจะรีบบ่มเพาะให้ถึงระดับสูงสุด จากนั้นฝ่าเข้าไปยังสายธารแห่งกาลเวลาอันยาวนานเป็นนิรันดร์ ท่ามกลางความปั่นป่วนไร้ข
