บทที่ 796 หวนระลึกถึงซูเจาเจา
ณ ดาวเคราะห์สีเงิน ภายในห้องดื่มชาอันเงียบสงบ
ฉู่โม่วมาพบกวนหนิงหนิงที่นี่ตามนัดหมาย
เมื่อชายหนุ่มมาถึง เขาก็เห็นท่าทางของเธอที่ดูไม่อยู่กับร่องกับรอย แววตาเหม่อลอยและเฉื่อยชาเล็กน้อย เธอกำลังอยู่ในภวังค์ราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“กวนหนิงหนิง เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”
ชายหนุ่มเดินเข้ามาถาม
เมื่อได้ยินชายหนุ่มเรียก
กวนหนิงหนิงก็กลับมามีสติสัมปชัญญะ จากนั้นมองไปที่เขาพร้อมกับปั้นยิ้มและพูดว่า “นายมาแล้วเหรอ”
เขาพยักหน้าตอบ เขาคิดถึงสิ่งที่กวนหนิงหนิงพูดทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ จึงรีบถามขึ้นทันทีว่า “มันเกิดอะไรขึ้น? แล้วที่เธอบอกว่าซูเจาเจาจากไปแล้วนั้นหมายความว่ายังไง?”
ระหว่างเดินทางมาที่นี่ ชายหนุ่มเฝ้าคิดวนเวียนถึงสิ่งที่กวนหนิงหนิงพูด จนมีความคิดบางอย่างขึ้นในใจ
และยิ่งเมื่อเขามาเห็นสภาพของกวนหนิงหนิงในตอนนี้ จึงเริ่มรู้สึกว่าความคิดนั้นถูกต้องมากขึ้นไปอีก
แต่เขายังไม่ปักใจเชื่อ จึงตัดสินใจถามออกไป
“เธอตายแล้ว”
กวนหนิงหนิงพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ว่าไงนะ!”
ฉู่โม่วตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
แม้เขาจะทำใจไว้ส่วนหนึ่งแล้ว แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาก็รู้สึกขมขื่นไม่น้อย เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
“มันเกิดอะไรขึ้น?!”
ชายหนุ่มเงียบไปสักพัก ก่อนจะถามออกไปในที่สุด
เขารับความจริงนี้ไม่ได้แม้แต่น้อย และยิ่งต้องการทราบถึงสาเหตุการตายของเธอ
“นายมันซื่อบื้อ!”
เสียงของกวนหนิงห
