บทที่ 795 ช่วงเวลาที่หาได้ยาก และซูเจาเจาจากไปแล้ว?
“ซีเวย!”
ฉู่โม่วตะโกน
ขณะที่เธอกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องบางอย่าง อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีใครกำลังใกล้เข้ามา และก่อนจะทันได้โต้ตอบอะไร เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกหา หญิงสาวจึงรีบเดินตามเสียงนั้นไปโดยไม่รู้ตัว
และทันทีที่เห็นร่างในฝันนั้น…
“ที่รัก!”
สีหน้าเปี่ยมความดีใจพลันปรากฏขึ้นทันที
หลังจากนั้น เธอก็โผกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของฉู่โม่ว ราวกับลูกนกนางแอ่นบินกลับรัง
เป็นเวลากว่าสามปีแล้วที่ชายหนุ่มเดินทางไปยังเขตแดนลับ ซึ่งครั้งนี้ที่เขาจากไปนับว่าเป็นช่วงเวลาที่เกือบจะยาวนานที่สุดที่ทั้งคู่ต้องจากกัน มันจึงทำให้เฉินซีเวยเกิดความคิดถึงอย่างไม่รู้จบ
“ที่รัก ฉันคิดถึงนายมากเลย”
เธอกระซิบเบาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและเปี่ยมด้วยความคะนึงหา
โดยปกติแล้วเฉินซีเวยมักจะมีบุคลิกเย็นชาอยู่เสมอ และยิ่งดูเย็นชามากสำหรับคนภายนอก มีเพียงต่อหน้าเขาเท่านั้นที่เธอแสดงมุมเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ออกมา
“ฉันก็คิดถึงเธอมากเหมือนกัน”
ฉู่โม่วกระซิบตอบ พร้อมลูบไปที่ผมอันสวยงามของเฉินซีเวยและกระชับเอวเธอมาไว้ในอ้อมแขนของเขา
“ทำไมถึงหายออกไปนานแบบนี้ นายไม่ต้องการฉันแล้วใช่ไหม?”
เธอพูดเบา ๆ พร้อมกับรังสีอำมหิต
เมื่อได้ยินแบบนั้น ชายหนุ่มจึงรีบขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เฉินซีเวยเพียงหยอกเย้าและไม่ได้โกรธจริงจัง เธอยิ้มออกทันทีเมื่อได้รับคำขอโทษที่จริงใจของอีกฝ่าย แล้วพูดว
