ะครั้งใหม่ และภายใต้หายนะที่กำลังจะมานั้น ฉันเองก็ไม่มั่นใจนัก… เจ้าหนุ่มฉู่โม่วผู้นี้มีความสามารถและพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง บางทีเธอ…อาจจะช่วยฉันได้!”
“นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงพยายามทำดีกับเธอเอาไว้”
ได้ยินเช่นนั้น
มหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นก็คลายความกังวลลง
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ นอกเสียจากมองไปยังฉู่โม่ว
ในส่วนขอผู้ดูแลหอสัจธรรมชั้นใน เขากำลังจมอยู่ในห้วงความคิด
ยึดจากสิ่งที่ผู้เฒ่าพฤกษาพูด กลิ่นอายของเขาเหมือนกับอีกฝ่าย มันน่าจะเป็นเพราะต้นซากุระสวรรค์ หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาทั้งสองก็น่าจะได้ประโยชน์กันทั้งคู่
โดยเฉพาะเพื่อต้นซากุระสวรรค์
บางทีมันอาจจะสามารถช่วยทำให้ต้นไม้นี้เติบโตขึ้นมาอีกขั้น ความสำคัญเช่นนี้เป็นหลักฐานพิสูจน์ตัวมันเองแล้ว
หากเขารับสิ่งนี้ไป มันคงไม่ใช่เรื่องยากนักที่จะช่วยผู้เฒ่าพฤกษา หรือต่อให้วันนี้เขาจะไม่ได้สิ่งนี้มาหรือไม่ได้อะไรเลยจากผู้เฒ่าพฤกษา ในอนาคต ฉู่โม่วก็คงไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องเผชิญปัญหาโดยไม่ช่วยเหลืออย่างแน่นอน
ดังนั้นตอนนี้
หลังจากที่ลังเลอยู่นาน เขาก็พูดออกไปตามตรง “เช่นนั้น ผมคงต้องขอรับสิ่งนี้ไป… ขอบคุณท่านมากจริง ๆ ครับ ท่านผู้อาวุโส!”
เห็นเช่นนั้น
ผู้เฒ่าพฤกษาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ราวกับว่าความต้องการของเขาได้ถูกเติมเต็มแล้ว เขาผลิยิ้มอย่างพึงพอใจออกมาทันที
