อาวุโส สิ่งนี้ล้ำค่าเกินไปจริง ๆ ครับ ผมไม่กล้ารับมันไว้หรอก”
ถึงแม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วสิ่งนี้คืออะไร
แต่เพียงแค่สัมผัสได้ถึงอณูแห่งชีวิตที่อัดแน่นแล้ว เขาก็บอกได้ทันทีว่าสิ่งนี้ย่อมไม่ใช่สิ่งของของโลกใบนี้แน่ ๆ
ด้วยความที่เป็นสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ หากผู้มอบให้เป็นบรรพชนหมัว ฉู่โม่วคงไม่ลังเลที่จะรับมัน
แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้เฒ่าพฤกษาที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก แต่อีกฝ่ายกลับเลือกที่จะมอบสมบัติล้ำค่าขนาดนี้ให้ จะให้เขาทำใจยอมรับได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร
“ถึงแม้ว่าพวกเธอจะบอกว่ามันเป็นสิ่งล้ำค่าก็เถอะ แต่พูดกันตามตรง อยู่กับฉันมันก็ไม่ต่างอะไรกับสิ่งไร้ค่าหรอก!”
ผู้เฒ่าพฤกษาหัวเราะ “นอกจากนี้ เหตุผลที่ฉันนำมันออกมาก็ไม่ใช่เพราะอะไร”
พูดออกมาเช่นนั้น
เขาก็มองไปยังฉู่โม่วด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความใจดี “ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยจากเจ้าหนุ่มนี่ มันเป็นแบบเดียวกันและมันก็สูงกว่าระดับการมีอยู่ของฉันซะอีก การมอบสิ่งนี้ให้เธอ มันอาจจะช่วยเหลือเธอได้มากกว่าเก็บไว้กับฉัน”
“แน่นอนว่าฉันเองก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้างเหมือนกัน!”
ชายชราพูดพลางยิ้ม “เธอรู้อะไรไหม เจ้าหนูฉีอวิ๋น ว่าฉันผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นจิตวิญญาณที่ถูกเก็บรักษาไว้ ฉันใช้เวลานับร้อยปีกว่าจะเติบโตมาได้ถึงจุดนี้ ต้องผ่านความทุกข์ยากลำบากมามากมายตลอดเวลา”
“อ้างอิงจากประสบการณ์อันโชกโชนของฉัน ภายในหมื่นปีนี้ ฉันจะต้องพบกับหายน
