บทที่ 780 ตราประทับเฉิงเทียน กับ ลูกท้อผานเถา!
รอจนท่านเทพสวรรค์ผู้นี้สลายไปจนหมด
ฉู่โม่วก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม และยังไม่หายจากอาการตกใจ
สิ่งที่อีกฝ่ายพูดเมื่อครู่นี้ทำให้ชายหนุ่มตกใจมากจนสั่นคลอนจิตใจไปชั่วขณะ
ที่สำคัญกว่านั้น มันยังทิ้งความสงสัยไว้ในใจของเขามากมาย
ทำไมอีกฝ่ายถึงรู้จักเขา ทำไมอีกฝ่ายถึงบอกว่าตนมีเวลาไม่มาก
ในอนาคต… จะเกิดอะไรขึ้นกัน?
คำถามที่ผุดขึ้นมาในใจ ทำให้เขามึนงง
สิ่งเดียวที่เขามั่นใจได้ก็คือในอนาคตจะต้องเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ และความวุ่นวายนี้จะส่งผลกระทบต่อเขา และแม้กระทั่ง…
‘ช่างเถอะ!’
‘ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของฉัน ถ้าฉันยังคิดเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ต่อไป ฉันจะไม่ได้เบาะแสอะไรเลย!’
‘ตามที่ท่านเทพสวรรค์ผู้นั้นพูด สิ่งสำคัญตอนนี้คือการพัฒนาความแข็งแกร่งของฉันให้เร็วที่สุด!’
หลังจากนั้นไม่นาน
จู่ ๆ ฉู่โม่วก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก และฟื้นคืนสติมา
เขาส่ายหัวเพื่อระงับความคิดยุ่งเหยิงในหัวเหล่านี้
ชายหนุ่มเพ่งสายตาไปที่ผีเสื้อตรงหน้า
แต่เมื่อเห็นมันกระพือปีกเบา ๆ ครั้งนี้ ชั่วขณะนี้ก็เกิดความเชื่อมโยงขึ้นระหว่างมันกับชายหนุ่ม
เมื่อรู้สึกถึงการเชื่อมโยงนี้ ฉู่โม่วอดใจสั่นไม่ได้
เขาโบกมือ
ผีเสื้อกาลเวลากระพือปีก มันบินออกจากถุงตาข่ายและร่อนลงบนนิ้วของชายหนุ่ม
ในทันใด ความรู้สึกใกล้ชิดก็เกิดขึ้น
“จากนี้ไป ฉันจะเรียกแกว่า ไฉ่เตี๋ย!”
ฉู่โม่วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
พ
