งลงจึงเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
จนในที่สุด…
สามวันให้หลัง
สัตว์อสูรตัวนี้ถูกทำให้อ่อนแอลงจนขีดสุด และเกือบตกไปสู่ขั้นครึ่งก้าวสู่มหาเทวะยุทธ์ ทุกครั้งที่ฉู่โม่วฟันกระบี่ออกไป จะเห็นแผลลึกถึงกระดูกได้ ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างมากให้กับมัน
และเมื่อเพลิงเทวะบรรพกาลมอดไหม้ก็เป็นเรื่องยากสำหรับมันที่จะดับในเวลาอันสั้น
เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรตัวนี้มาถึงขีดกำจัดแล้ว
“ใกล้จะถึงเวลาแล้ว!”
“ถึงเวลาฆ่ามันแล้ว!”
ดวงตาของฉู่โม่วจับจ้อง เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ปลดปล่อยพละกำลังทั้งหมดฟันเข้าที่สัตว์อสูรอย่างบ้าคลั่ง
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวครั้งแล้วครั้งเล่า และรอยแผลที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นบนตัวสัตว์อสูร
ในชั่วพริบตา
ฉู่โม่วฟันกระบี่ออกไปแล้วหลายพันครั้ง
ทางร่างกายของสัตว์อสูรตัวนี้ก็เสื่อมโทรมจนไม่สามารถแม้แต่จะสู้กลับได้ ดังนั้นมันจึงล้มลงกับพื้นและร้องครวญคราง
‘ตัด!’
ชายหนุ่มวาดกระบี่ดาราทมิฬในมือโดยไม่ลังเล ฟันตรงไปที่หัวของสัตว์อสูร
มีเพียงเสียง ‘พรวด’ ดังขึ้น ก่อนที่หัวของสัตว์อสูรจะหล่นลงมา จากนั้นเจตจำนงกระบี่ก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของมัน ทำลายพลังชีวิตของมันจนหมดสิ้น
เวลานี้เอง สัตว์อสูรตัวนี้ได้ตกตายลงด้วยน้ำมือของฉู่โม่ว!
