บทที่ 747 ร้องขอความเมตตา กับตามหาหอคอยกาลเวลา!
“จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้!”
ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง
หลังจากนั้น เขาก็ใช้พละกำลังและพรสวรรค์ทั้งหมดอย่างพร้อมเพรียงกัน พรสวรรค์ห้วงเวลาป้องกันห้วงมิติและเส้นแบ่งทั้งหมดในเขตแดนนี้เอาไว้ แล้วแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนก็พุ่งตรงไปสังหารแมงกะพรุนไร้ร่างพร้อมกับใบมีดห้วงมิติ
ในตอนนี้ แมงกะพรุนไร้ร่างไม่หลบหลีกแม้แต่น้อย และถูกโจมตีโดยตรง
แสงสว่างจ้าระเบิดขึ้นในร่างกายของมันทันที!
ชิ้นส่วนของร่างกายกระเด็นออกมา ทว่าหลังจากนั้น ชิ้นส่วนนั้นดูเหมือนจะอยากกลับไปรวมร่าง
แต่ฉู่โม่วก็ไม่เปิดโอกาสให้แม้แต่น้อย และดึงแขนเสื้อออกมา
เดิมที ชายหนุ่มตั้งใจจะเก็บแมงกะพรุนไร้ร่างตัวนี้เอาไว้ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง อาจเป็นเพราะมันซ่อนตัวอยู่ในห้วงมิติมาตลอด หรืออาจเป็นเพราะความสามารถพิเศษบางอย่างในร่างกายที่ทำให้ไม่อาจเก็บรวบรวมมันมาได้
ท้ายที่สุด เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องคอยตามเก็บชิ้นส่วนที่ถูกตัดออกมา
แม้ว่าจะไม่ได้โจมตีโดนโดยตรง
แต่ฉู่โม่วก็ใจชื้นขึ้นมาบ้างแล้ว เขาไม่กลัวว่ามันจะส่งผลเล็กน้อย แต่กลัวว่ามันจะไม่ส่งผลเลยมากกว่า!
ชายหนุ่มไม่ลังเลอีกต่อไป เขาใช้กระบวนท่ามากมายติดต่อกัน ใบมีดกาลเวลาและแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนพุ่งออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า พวกมันตัดชิ้นส่วนของแมงกะพรุนไร้ร่างออกมา แล้วเขาก็ใช้จักรวาลในแขนเสื้อเก็บพวกมันเอาไว้
ในสถานการณ์เช่นนี้
ร่างกา
