ยของแมงกะพรุนไร้ร่างก็ลดลงกว่าหนึ่งในสามส่วนอย่างรวดเร็ว
ในตอนนี้ รัศมีของมันอ่อนแอลงมาก และมันไม่สามารถซ่อนตัวอยู่ในห้วงอากาศได้อีกต่อไป มันจึงต้องปรากฏตัวขึ้น
ฉู่โม่วลองใช้เจตจำนงกระบี่อีกครั้ง
คราวนี้เมื่อไม่สามารถซ่อนตัวได้อีกแล้ว มันก็ถูกฟันเข้าโดยตรง บาดแผลขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนร่างกายใหญ่ยักษ์ของมัน และแสงสว่างจ้าไร้ที่เปรียบก็ระเบิดออกมาพร้อมกับอณูแห่งชีวิตและกระจัดกระจายไปทั่วทุกหนแห่ง
ใช้โอกาสที่ได้รับบาดเจ็บสังหารมันทันที
ผู้ดูแลหอสัจธรรมชั้นในไม่คิดจะหยุดแม้แต่น้อย เขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้คว้าชัยชนะมาและสังหารสิ่งนี้ให้สำเร็จ
เพียงแต่ว่าในตอนนั้นเอง เขาพลันสัมผัสได้ถึงข้อความหนึ่งที่เอ่ยขึ้นในจิตใจ
“ยอมแล้ว!”
“ฉันยอมแพ้แล้ว อย่าฆ่าฉัน!”
ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงความหมายของข้อความนั้น มันทำให้เขาต้องตกตะลึง
‘นี่…’
‘ทำไมแมงกะพรุนไร้ร่างถึงพูดได้ล่ะ?’
‘มันกำลังยอมแพ้เหรอ?’
ชายหนุ่มจ้องมองแมงกะพรุนไร้ร่าง แล้วจึงเห็นว่ามันม้วนตัวแน่นและสั่นเครือ ทำให้เขาต้องเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา
บุตรแห่งโชคชะตาไม่คาดคิดมาก่อนว่ามันจะยอมแพ้ อย่างไรแล้ว อีกฝ่ายก็เป็นสิ่งมีชีวิตในห้วงมิติที่ทรงพลังและแปลกประหลาดมาก พูดตามหลักการ สิ่งเหล่านี้จะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ผู้อื่น แต่ตอนนี้มันกลับร้องขอความเมตตา ซึ่งถือว่าผิดแผกมากทีเดียว
หลังจากที่คิดดูแล้ว ฉู่โม่วก็พูดผ่านความคิดกลับไป “จะยอมแพ้ก็ได้ แต่แกต้องม
