ากเผ่าพันธุ์มนุษย์
และก่อนที่เขาจะเข้ามาข้างใน บรรพชนหมัวก็บอกว่าจะทิ้งคนอื่น ๆ ไม่ได้เด็ดขาด
…
ระหว่างที่ฉู่โม่วเดินทาง
ในตอนนี้ ท่ามกลางป่าไม้ ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์สามคนกำลังวิ่งหนีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
พวกเขาหันกลับไปมองด้านหลังเป็นครั้งคราว เห็นได้ชัดว่าไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น แต่พวกเขาก็ยังคงตื่นกลัวราวกับว่ามีอะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวไล่ตามหลังมา
ฟุ่บ!
ทันใดนั้น
เสียงหนึ่งพลันดังลั่นออกมาจากร่างกายของผู้ปลุกพลังมนุษย์ที่กำลังหลบหนี แล้วใบหน้าของเขาก็เริ่มแห้งเหี่ยวลงราวกับว่าอายุขัยหายไปจนหมดสิ้น
“แย่แล้ว!”
“มันจะตามทันแล้ว วิ่งเร็ว!”
เมื่อเห็นภาพนั้น ผู้ปลุกพลังอีกคนหนึ่งก็ตะโกนด้วยความหวาดผวา
เมื่อพูดจบ เขาก็กัดฟันแน่น ดูเหมือนกระบวนท่าลับบางอย่างจะถูกใช้งาน จนความเร็วของชายผู้นั้นทะยานสูงขึ้นในชั่วพริบตา
ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์อีกสองคนก็เช่นกัน พวกเขาได้แต่วิ่งต่อไปด้วยความขวัญผวายิ่งกว่าเก่า
แต่… ไม่ว่าพวกเขาจะรวดเร็วเท่าไร
ผู้ปลุกพลังทั้งสามก็ต้องสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ร่างกายชักกระตุก เส้นผมและใบหน้าของพวกเขาแห้งเหี่ยวลง และอายุขัยก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง!
นั่นหมายความว่า
สัตว์ประหลาดข้างหลังนั้นยังคงไล่ตามพวกเขามาติด ๆ
“เวรเอ๊ย!”
“สัตว์ประหลาดนี่มันบ้าอะไรกัน? ทำไมถึงไล่ตามเราอยู่ได้!”
ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์คนหนึ่งตะโกนเสียงดังลั่นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
