ย
นั่นก็คือ พวกเขาไม่รู้ว่าจิตใจของตัวเองอยู่ที่ไหนเลย!
เมื่อเป็นเช่นนั้น การค้นพบความจริงก็ยากเป็นธรรมดา
เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็ค่อย ๆ เข้าใจอะไรบางอย่าง
แล้วเมื่อความคิดนี้เข้ามาในหัว ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็พบว่าแม่น้ำสายยาวรอบกายหายไปในทันใด มันกลับกลายเป็นลำแสงสว่างจ้า เมื่อยืนอยู่บนลำแสงและมองไปรอบ ๆ เขาก็เห็นว่าลำแสงข้างใต้ฝีเท้านั้นกลายเป็นเส้นทางที่ทอดยาวออกไป
ฉู่โม่วตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แล้วก็ดูเหมือนจะนึกบางสิ่งขึ้นได้ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนเรียวปากขณะที่ค่อย ๆ เดินตรงไปข้างหน้า
หลังจากนั้นไม่นาน…
เขาก็มาถึงต้นไม้ต้นหนึ่ง
มันเป็นต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ ฉู่โม่วเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วจึงนั่งขัดสมาธิลง
ลำแสงจากพลังงานปริศนาส่องสว่างและผสมผสานกันเหนือศีรษะของเขา
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
เสียงที่กังวานสดใสราวกับเสียงสวรรค์พลันดังขึ้นในทันใด
“ไม่รู้ว่าฝึกฝนมานานเท่าไร พอมองกลับไปก็เป็นเวลาหลายพันปีแล้ว ท่ามกลางความผันผวนของชีวิตและการเปลี่ยนแปลงของโลก เจ้าอาจต้องเผชิญหน้ากับความเปล่าเปลี่ยว ต้องมองดูคนที่ตัวเองรักตายจากไป ส่วนเจ้าก็ยังคงแก่ตัวขึ้น ท้ายที่สุดเจ้าจะเดินต่อไปด้วยตัวคนเดียวได้หรือไม่?”
น้ำเสียงนี้ทำให้จักรวาลต้องสั่นสะท้าน มันดังกึกก้องไปทั่วทุกหนแห่งและแพร่กระจายไปทั่วสรวงสวรรค์
เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น สีหน้าสับสนของฉู่โม่วผู้นั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นโพธิ์ก็กลายเป็นความมุ่งมั่นทัน
