้งแต่มาถึงโลกใบนี้
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ระยะเวลายี่สิบปีผ่านไปในชั่วพริบตา
เด็กหนุ่มทั้งสองที่มีอายุเท่ากับเขาพัฒนาการฝึกฝนได้อย่างรวดเร็วมาตลอดยี่สิบปี พวกเขาต่างก็พัฒนาเข้าสู่ระดับที่สูงขึ้นไปด้วยกันจนถึงระดับที่เขาไม่อาจเทียบเคียงได้ตลอดทั้งชีวิต
ส่วนเขานั้น แม้ว่าจะฝึกฝนอย่างหนักตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ท้ายที่สุดเขาก็ฝึกฝนอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง
ต้องบอกเลยว่า…
ด้วยเหตุผลบางอย่าง สำนักเต๋าที่เคยรุ่งเรืองค่อย ๆ ถดถอยลงระหว่างเวลายี่สิบปีนี้ ทุกปี ผู้คนที่มาสักการะบูชาและขอพรลดน้อยลงเรื่อย ๆ ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่ผู้สูงอายุที่ยังยืนยันจะไหว้ขอพรต่อไป
เวลาอีกยี่สิบปีดำเนินผ่านไป
เด็กหนุ่มทั้งสองสำเร็จการศึกษาจากอาจารย์แล้ว แต่พวกเขายังคงฝึกฝนอยู่ในสำนัก
แต่ก็เป็นเช่นนี้ได้อีกไม่นานนัก…
เพราะทั้งสองมีพรสวรรค์และความเข้าใจที่ดี จึงเป็นที่ชื่นชอบของเหล่าผู้อาวุโส ทำให้พวกเขาถูกคัดเลือกและกำลังจะจากไป
ตามกำหนดการแล้ว วันนี้คือวันที่ทั้งสองจะออกเดินทาง
เขามาส่งเพื่อนร่วมรุ่นทั้งสองตามคำสั่งของเจ้าสำนัก
ก่อนพระอาทิตย์ตก ฉู่โม่วยืนรออยู่ที่ประตูภูเขา
“ยินดีด้วยกับศิษย์ทั้งสองที่ได้รับเลือกเข้าสู่สำนักชั้นใน ตั้งแต่นี้ไป เส้นทางแห่งความเป็นอมตะก็จะราบรื่นขึ้นและเดินไปได้อีกไกลแน่!”
ฉู่โม่วยื่นสิ่งของต่าง ๆ ที่เจ้าสำนักเตรียมไว้ให้กับทั้งสอง แล้วจึงกล่าวอวยพร
เพียงแต่ว่า…
ขณะที่พูดเช่นนั้น ในห
