บโตมา ที่นั่นเคยเป็นของเขามาก่อน แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นของปรมาจารย์ชราคนนั้นแล้ว
ในตอนที่เขากลับไปนั้นยังอยู่ในช่วงฤดูหนาว
ท้องฟ้ามืดมัวและพายุหิมะตกหนัก
เขาในชุดผ้าขี้ริ้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าปรมาจารย์ชราที่กลายเป็นสมาชิกในตระกูลอันร่ำรวย กล่าวด้วยความนอบน้อมและจงรักภักดี “นายท่าน ผมผ่านประสบการณ์ทางโลกอย่างที่ท่านว่าแล้ว และท่านก็ได้ทดสอบผมทุกด้านแล้ว ตอนนี้ทำไมผมถึงไม่เหลืออะไรเลยล่ะ ผมยังไม่มีโอกาสได้เป็นอมตะอีกเหรอ”
บางทีชายชราอาจจะลืมไป หรือบางทีเขาอาจจะเกียจคร้านเกินกว่าจะหลอกฉู่โม่วต่อไปก็ได้
หลังจากที่ได้ยินดังนั้น เขาก็หัวเราะเยาะ “จะเรื่องการเป็นอมตะหรืออายุยืนยาวก็เป็นเรื่องโกหกหมดนั่นแหละ! เหตุผลที่ฉันบอกในตอนแรกก็แค่เพื่อหลอกให้นายยกทรัพย์สมบัติให้ แต่ฉันก็ไม่คิดว่านายจะโง่หลงเชื่อจริง ๆ น่ะสิ!”
คำพูดเหล่านั้นเป็นราวกับมีดที่ทิ่มแทงหัวใจของชายหนุ่ม
เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินและกระทั่งพยายามหลอกตัวเองว่ามันไม่ใช่ความจริง
หากมันเป็นเรื่องหลอกแล้ว ทำไมอาการเจ็บป่วยถึงดีขึ้นหลังจากที่ฝึกฝน แล้วทำไมเขาถึงสัมผัสได้ถึงความร้อนในร่างกายกันล่ะ?
เมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย ชายชราก็หัวเราะร่วนและบอกความจริง
กลับกลายเป็นว่า…
สำหรับปรมาจารย์ ทั้งหมดเป็นเพียงแค่เกมเท่านั้น
ตั้งแต่เกิดมา ชายชราคนนี้ก็จับตาดูเขามาตลอด วางแผนกลโกงด้วยระยะเวลายี่สิบปีเอาไว้ แน่นอนว่าชายชราคนนี้ไม่
