ได้ตั้งเป้าหมายไว้ที่เขาเพียงคนเดียวตลอดยี่สิบปีนั้น
ในตอนแรกเริ่ม ชายชราไม่คาดคิดว่าจะทำได้สำเร็จจริง ๆ เสียด้วยซ้ำ
แต่ใครจะไปรู้ว่า…
พ่อแม่ของเจ้าเด็กขี้โรคคนนั้นรักลูกมากเกินไป และไม่ลังเลที่จะจ่ายเงินทั้งหมดแม้แต่น้อย ฉู่โม่วเองก็หวาดระแวงเรื่องอายุขัยจนกลับกลายเป็นตัวแปรที่ทำให้แผนการที่แม้แต่ชายชราก็คิดว่ายากลำบากได้สำเร็จ
เหมือนนกพิราบที่แย่งรังนกกางเขน! *[1]
ด้วยคฤหาสน์หลายร้อยแห่งและที่ดินอีกหลายพันแห่ง เขาก้าวกระโดดจากชายชราน่ารังเกียจที่พเนจรไปตามแม่น้ำลำธารเป็นนักธุรกิจแสนมั่งคั่ง
หลังจากที่ได้รู้ความจริงทั้งหมด
ฉู่โม่วก็สิ้นหวังถึงขั้นสุด สิ่งที่เขาปักใจเชื่อมากว่าหลายสิบปีพังทลายลงในพริบตา
ไม่มีการเป็นผู้เป็นอมตะ …ไม่มีความหวังที่จะมีอายุยืนยาว
แต่เป็นแค่การหลอกลวง!
เขาหลงเชื่อมันจนหมดใจและผ่านร้อนผ่านหนาวในโลกใบนี้มากว่าหลายสิบปี!
ทุกสิ่งที่เคยเป็นของเขาเองก็จากไปจนหมด
ในตอนนี้…
ชายอนาถานึกถึงพ่อแม่ที่รักเขาสุดหัวใจและความอ่อนโยนของพวกเขา แต่โชคไม่ดีนักที่เพราะการกระทำก่อนหน้า ภรรยาได้ตายจากไปนานแล้ว และลูกทั้งสองคนก็ไม่อยากพบเห็นหน้าเขาอีก
“แกทำลายชีวิตของฉัน!”
เขาร้องห่มร้องไห้และก่นด่าชายชราตรงหน้าอย่างโกรธแค้น
แต่ชายชรากลับปฏิเสธ
“ตอนแรกฉันก็แค่หลอกนาย แต่แผนการนี้มีช่องโหว่ตั้งมากมาย และนายจะหนีไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่นายกลับหลงเชื่อเอง ถ้าอยากจะโทษใครก็โทษตัวเองที่
