โง่เกินไปเถอะ!”
“ส่วนเรื่องการหาหนทางเป็นอมตะน่ะ ไม่ต้องพูดเรื่องมีหรือไม่มีหรอก แต่นายจะคว้ามันมาได้ยังไงกัน?”
คำพูดดูถูกของชายชราเป็นเหมือนมีดเล่มคมที่แทงเข้าไปในร่างกายของฉู่โม่ว
มันทำให้อวัยวะภายในของเขารู้สึกปวดร้าว
“ฉันจะฆ่าแก…”
ท้ายที่สุด ฉู่โม่วก็เสียสติและอยากจะสังหารฆาตกรที่ทำลายครอบครัวของตัวเอง
แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่ชายแก่ใกล้ตาย แล้วจะสู้ชายตรงหน้าได้อย่างไรกัน?
เขาถูกข้ารับใช้ชั่วร้ายของชายชราทำร้าย แล้วจึงถูกขับไล่ออกมา
เดิมทีสุขภาพของเขาก็ย่ำแย่อยู่แล้ว แต่หลังจากที่ถูกทุบตีอย่างหนัก ประกอบกับสติที่ไม่คงที่ เขาก็สิ้นใจตายอยู่ข้างถนนในท้ายที่สุด
หิมะตกหนักกลางฤดูหนาว ทำให้ผู้สูงอายุมากมายต้องทนหนาวและหิวโหยจนสิ้นใจตายในบ้าน
ร่างกายของเขาเองก็ถูกกองหิมะปกคลุมอยู่ข้างถนนราวกับวัชพืชข้างทางที่ไม่มีใครสนใจ
ชีวิตของเขา…
เต็มไปด้วยความแปรปรวนและโชคชะตาอันน่าเศร้า
เหมือนกับหิมะทั้งหลายเหล่านี้ เมื่อตกลงบนพื้นดิน มันก็จางหายไปอย่างไร้ร่องรอยและเหลืออยู่เพียงแค่ความว่างเปล่าเท่านั้น!
…
ภาพนั้นหายวับไป
ทุกสิ่งจางหายไปในแม่น้ำสายยาวราวกับความฝัน
แต่ฉู่โม่วผู้นั่งอยู่บนเรือลำเล็กก็ใช้เวลานานกว่าจะใจเย็นลงได้
เขาเจ็บป่วยและอ่อนแอมาตั้งแต่ยังเด็ก
ท่ามกลางความสิ้นหวัง ปรมาจารย์คนหนึ่งก็มาเคาะประตูและยื่นตำราเล่มหนึ่งให้
เขาคิดว่ามันคือวิถีแห่งความเป็นอมตะที่สามารถยืดอายุขัยได้ แต่มันก
