ดสงครามและถอยทัพไปก็ไม่เป็นไร แต่จะกลับไปเฉย ๆ คงไม่ได้หรอก อาณาเขตของเผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่ใช่ดินแดนสาธารณะ นายจะต้องชดใช้!”
บรรพชนหมัวพูดอย่างตรงประเด็น
เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ผู้บัญชาการเผ่าสิงห์ดำคลั่งก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น สีหน้าของเขาจึงจริงจังขึ้นมาขณะที่เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ยังไงพวกเราก็ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนถึงจะถอยทัพได้อย่างปลอดภัยใช่ไหมล่ะ?”
น้ำเสียงของเขาหนักแน่น
เพราะเขาแทบจะมองเห็นภาพในอนาคตที่หมัวฉางเซิงตบหน้าเขาอย่างจังจนเลือดไหลพราก
อย่างที่คาดการณ์ไว้
ทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น บรรพชนหมัวก็หัวเราะร่วน
เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องรีบ เขาก็กล่าวอย่างเอื่อยเฉื่อย “มหาเทวะยุทธ์มากกว่าสิบคน ประกอบกับผู้ปลุกพลังขั้นเทียมเทพขึ้นไปหลายล้านชีวิต คงต้องมีค่ามากอยู่แล้ว ใช่ไหมล่ะ?”
