หายหนัก ถ้ายังสู้กันต่อไป พวกเราก็มีแต่จะแพ้ ทำไมไม่สงบศึกกันล่ะ? เราจะถอนกำลังออกไปจากดาราจักรเมฆาสวรรค์ และเผ่าพันธุ์ของเราจะทำสนธิสัญญาสงบศึกกัน จะได้ไม่เกิดการรุกรานขึ้นอีกตั้งแต่นี้ไป… นายคิดว่ายังไงล่ะ?”
หลังจากที่พูดจบ เขาก็หันไปมองบรรพชนหมัว
แต่… สิ่งที่เขาเห็นก็คือสายตาของคู่กรณีที่เหมือนกำลังมองคนโง่
“สงบศึกเหรอ?”
บรรพชนหมัวประชดประชัน “ตอนนี้เผ่าพันธุ์มนุษย์มีมหาเทวะยุทธ์มากกว่าสามสิบคน และกองทัพขั้นเทียมเทพขึ้นไปอีกหลายล้านคน พวกเรากำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่นายบอกว่าจะยุติสงครามงั้นเหรอ? อาณาเขตของเผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นที่ที่เผ่าสิงห์ดำคลั่งจะเข้าออกเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ?”
“ตอนนี้เผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่เท่าที่รู้ นอกจากจะต่อสู้กับเผ่าสิงห์ดำคลั่งของฉันแล้ว พวกนายยังต้องรับมือกับเผ่ามนุษย์วิหคด้วย ต่อไป เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็จะอ่อนแอลงอย่างแน่นอน… ถ้ายังสู้ต่อไป เผ่าพันธุ์มนุษย์ของนายก็จะไม่ได้อะไรเลยนะ!”
ผู้บัญชาการเผ่าสิงห์ดำคลั่งคนนี้ยังมีลูกไม้เหลืออยู่บ้าง
แต่บรรพชนหมัวก็ไม่เผยความเมตตาให้เห็นแม้แต่น้อย
“ถ้าจะเรียกฉันมาคุยเรื่องไร้สาระแบบนี้ก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วละ!”
เขากล่าวอย่างหมดความอดทน “เผ่ามนุษย์วิหคแพ้แล้ว และผู้อาวุโสหลักของเผ่าก็ถูกพวกเราฆ่าไปแล้วด้วย นั่นหมายความว่า ศัตรูของเราในตอนนี้ก็มีแค่พวกนายนี่แหละ!”
“ฉันจะไม่พูดอะไรมาก ถ้านายอยากหยุ
