หกคนและรวมไปถึงผู้อาวุโสหลัก ตอนนี้เป็นเวลาที่พวกมันอ่อนแอที่สุดแล้ว!”
“ใช้โอกาสที่พวกเขาอ่อนแอฆ่าให้ตาย แล้วความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์มนุษย์กับมนุษย์วิหคกว่าหลายล้านปีก็จะสิ้นสุดลงสักที!”
…
ท่ามกลางหมู่ดาว
บรรพชนหมัวมาที่จุดนัดหมายคนเดียว ตรงหน้าเขาคือผู้บัญชาการหลักของเผ่าสิงห์ดำคลั่งผู้นำกองทัพออกมาในครั้งนี้
“หมัวฉางเซิง นานแล้วตั้งแต่ที่เราเจอกันครั้งก่อน เวลามากกว่าแสนปีผ่านไปในชั่วพริบตา แต่นายก็ยังหล่อเหมือนเดิม!” เมื่อเห็นบรรพชนหมัว ผู้บัญชาการหลักก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“นายเองก็ยังดูเหมือนเดิมเลยนะ!”
บรรพชนหมัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตอนฉันกับนายไปที่กลุ่มดาวกันย์ ฉันจำได้ว่านายเพิ่งจะเป็นรองผู้บัญชาการของเผ่าสิงห์ดำคลั่ง ตอนนี้หลังจากผ่านไปมากกว่าแสนปี นายกลายเป็นผู้บัญชาการหลักและนำกองทัพมาบุกรุกพวกเราแล้ว เผ่าพันธุ์มนุษย์นี่ยิ่งใหญ่จริง ๆ!”
ตอนที่พูดออกมา น้ำเสียงของเขาราบเรียบมาก แต่ไม่ว่าใครก็สัมผัสได้ถึงความไม่พึงพอใจจากน้ำเสียงนั้น
ผู้บัญชาการเองก็เข้าใจดี แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้และแค่นหัวเราะพร้อมกล่าว “พี่หมัวก็พูดเล่นไป!”
คู่สนทนาพ่นลมหายใจอย่างเยือกเย็น “เอาละ ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงหรอก ครั้งนี้เรียกฉันมาทำไมล่ะ?”
“ฉันเรียกนายมาที่นี่เพื่อยุติสงคราม!”
ผู้บัญชาการหลักแห่งเผ่าสิงห์ดำคลั่งเลิกพูดล้อเล่นและกล่าว “ตอนนี้ฉันกับนายต่อสู้กันมานานแล้ว พวกเราต่างก็ได้รับความเสีย
