บทที่ 681 ได้ชัยชนะ! กลับไปซะ!
กร๊อบ!
แม้ว่ามหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์วิหคหลายคนที่ถูกกลืนกินเข้าไปในหมัดขนาดใหญ่จะพยายามต่อสู้ และกระทั่งเสียสละยุทธภัณฑ์วิญญาณหรือพลังเหนือธรรมชาติที่แข็งแกร่งที่สุดของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร พวกมันก็แตกสลายออกภายใต้กำปั้นอันทรงพลังจนส่งเสียงแตกหักออกมาทันที
ครืน!
ภายในเสี้ยววินาที สมบัติและพลังเหนือธรรมชาติเหล่านี้ก็ระเบิดออก ก่อให้เกิดแรงระเบิดสะท้านโลกพร้อมแสงสว่างไสว
แค่การโจมตีเดียว!
เขาก็สังหารมหาเทวะยุทธ์กว่าห้าคนได้อย่างง่ายดาย พละกำลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ทำให้มหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์วิหคที่เหลือต้องตะลึงงัน
เดิมทีพวกเขาคิดว่ามหาเทวะยุทธ์ปู้เมี่ยได้รับบาดเจ็บสาหัสและตั้งใจจะใช้โอกาสนี้โจมตี แต่หลังจากที่เห็นการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนั้นแล้ว ความคิดนั้นก็หายวับไปในทันที
“ทุกคน ผู้อาวุโสหลักตายแล้ว ถ้ายังดิ้นรนต่อไปก็จะมีแต่ทางตัน จะดื้อด้านและทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์วิหคถูกทำลายไปทำไมกัน? ถ้าไม่เก็บร่างกายเอาไว้ใช้ เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็จะหลงเหลืออยู่และทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์วิหคของแกล่มสลายนะ!”
ในตอนนั้นเอง
มหาเทวะยุทธ์ปู้เมี่ยกล่าวเสียงแผ่วเบาด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปาก
ตอนนี้เขาสวมใส่เสื้อสีเขียวหลังจากการต่อสู้ หากไม่สนใจรัศมีอันรุนแรงและน่าเกรงขามบนร่างกาย รวมไปถึงแสงสว่างสีทองอร่ามอันไร้ที่เปรียบ ใครก็ตามที่ได้เห็นก็คงจะคิดว่าเขาเป็นแค่นักวิชาการคนหน
