บทที่ 676 เสียงระฆังหายนะดังลั่น… เทวะยุทธ์ทุกคนถูกทำลาย!
ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ ผู้คนนับไม่ถ้วนยืนอยู่กับที่ด้วยความงุนงงและพูดไม่ออก ทุกคนเผยสีหน้าหวาผวาออกมาพร้อมสายตาตกตะลึง
โดยเฉพาะผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์วิหคที่หวาดกลัวจนถึงขีดสุด!
มหาเทวะยุทธ์ผู้แทบจะไร้เทียมทานถูกศัตรูสังหารเช่นนี้ และยังถูกสังหารด้วยพลังที่แข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ มันเหนือยิ่งกว่าจินตนาการของทุกคน
ระหว่างที่มนุษย์วิหคทุกคนตกตะลึงอยู่นั้น พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาของฉู่โม่วในทันใด
นั่นทำให้ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์วิหคมากมายต้องรู้สึกชาไปทั้งตัวและหวาดกลัวไปทั้งหัวใจ
“แย่แล้ว!”
“ฉู่โม่วหันมาทางเราแล้ว!”
“เขาจะฆ่าพวกเราทุกคน!”
“รีบหนีเร็ว! เขาทรงพลังมาก พวกเรารับไม่ไหวหรอก รีบหนีเร็วเข้า!”
ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์วิหคคนหนึ่งตื่นตระหนกและตั้งใจจะหลบหนี
“จะหนีเหรอ?”
“ถ้ามาที่นี่แล้วก็อยู่ที่นี่กันให้หมด!”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างเลือดเย็น
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่มันก็เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกราวกับว่าคำพูดของเขาเต็มไปด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์และกำหนดให้พวกเขาต้องตาย
และเมื่อประโยคนั้นถูกพูดจนจบ
เหง่งหง่าง เหง่งหง่าง!
ระฆังจักรพรรดิบูรพาก็ดังสนั่นขึ้นในทันใด
ทันใดนั้น…
คลื่นเสียงที่มองเห็นได้ก็แพร่กระจายออกไปกว่าหลายล้านกิโลเมตรและปกคลุมผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์วิหคแทบทั้งหมดในทันที
“ไป!”
ฉู่โม่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและ