ศักดิ์สิทธิ์
เหง่งหง่าง! เหง่งหง่าง! เหง่งหง่าง!
ระฆังจักรพรรดิบูรพาดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับว่ามียักษ์โบราณถือเสาทองแดงตีมันอย่างต่อเนื่อง
คลื่นเสียงไร้ที่สิ้นสุดแพร่กระจายออกไปและแสงอันโกลาหลที่มหาศาลยิ่งกว่าก็พวยพุ่งออกมา ไม่ว่ามันผ่านไปที่ใด โลกภายในพื้นที่นั้นก็จะตกอยู่ในความโกลาหลและพลังแห่งกฎเกณฑ์อันแสนลึกซึ้ง
และขณะที่คลื่นเสียงนั้นแพร่กระจายออกไป แสงศักดิ์สิทธิ์กว่าหลายร้อยล้านลำแสงก็พุ่งลงมาจากห้วงอากาศ ภายในพื้นที่นั้น กาลเวลาและห้วงมิติก็ดูเหมือนจะถูกกดดันและควบแน่นเข้าด้วยกัน
ผู้ปลุกพลังทุกคนที่ถูกปกคลุมโดยแสงนั้นสัมผัสได้ถึงเจตสังหารล่องหนในทันที เลือดทั่วทั้งร่างกายเริ่มหนักอึ้งและไม่อาจไหลเวียนได้ ราวกับว่าพวกเขาได้ตกลงไปในหุบเหวลึกไร้จุดจบ
หลังจากนั้น…
พวกเขาต่างก็หวาดผวาเมื่อพบว่าร่างกายเริ่มหลอมละลายและแตกร้าวภายใต้เสียงระฆังนี้ รอยแยกปรากฏขึ้นแห่งแล้วแห่งเล่าบนร่างกายและเลือดสีทองของเหล่าตัวตนระดับเทพเจ้ามากมายหลั่งไหลออกมา
แม้กระทั่งปฐมวิญญาณก็เหมือนถูกมือล่องหนขนาดใหญ่คว้าเอาไว้และจะฉีกมันออกอย่างโหดเหี้ยม
ความเจ็บปวดในร่างกายและจิตวิญญาณเช่นนี้ทำให้ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์วิหคทุกคนสีหน้าบิดเบี้ยวไปและไม่อาจเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นได้
“อะไรกันเนี่ย!”
“ทำไมร่างกายของฉันถึงละลายและแตกสลายแบบนี้ล่ะ!”
“นี่มันกระบวนท่าแบบไหนกัน!”
“ปีศาจ ผู้ชายคนนั้นเป็นปีศาจ!”
ผู้ปล
