บทที่ 665 ทลายสายฟ้าด้วยฝ่ามือ และ สำแดงความไร้เทียมทาน!
เหนือผืนฟ้า
พายุฟ้าคะนองก่อตัวขึ้น และรัศมีกฎเกณฑ์แห่งสายฟ้าที่หนาแน่นเหนือคำบรรยายเผยตัวออกมาพร้อมกับพลังทำลายล้างโลก ราวกับว่ามันตั้งใจจะทำลายทุกสิ่งมีชีวิตบนโลก
รัศมีสายฟ้าบนท้องฟ้านั้นน่าสะพรึงกลัวและแข็งแกร่งพอที่จะสังหารแม้กระทั่งเทียมเทพ แม้แต่มหาเทวะยุทธ์ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้มัน
ภายในพื้นที่หลายหมื่นกิโลเมตรที่ถูกปกคลุมโดยก้อนเมฆนี้ ผู้ปลุกพลังทุกคนต่างก็ต้องรู้สึกหวาดผวา พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแสนปั่นป่วนด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“นี่มันพายุแบบไหนกัน ทำไมถึงน่ากลัวได้ขนาดนี้!”
“ถ้าสายฟ้านั้นฟาดลงมา มันต้องฆ่าฉันแน่!”
“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ทำไมถึงเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แบบนี้ล่ะ?!”
เหล่าผู้ปลุกพลังเงยหน้าขึ้นมองและกล่าวด้วยจิตใจหวาดผวา
แต่…
ในตอนนั้นเอง รัศมีกระบี่อันน่าตกตะลึงพลันพุ่งขึ้นไปบนฟ้าจากทั่วทั้งตำหนักบรรพชน มันพุ่งผ่านหมู่เมฆแห่งหายนะ แล้วสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวก็ถูกทำลายและแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที
สายฟ้าและรัศมีอันไร้เทียมทานละลายหายไปราวกับน้ำแข็งและหิมะใต้แสงอาทิตย์
มันทำให้ผู้ปลุกพลังมากมายต้องตะลึงงัน
“นี่ นี่มันอะไรกัน?”
“ก้อนเมฆกับสายฟ้าที่น่ากลัวนั่นถูกปราณกระบี่ฉีกเป็นชิ้น ๆ เหรอ?”
“หรือว่าบรรพชนในตำหนักบรรพชนจะทำอะไรบางอย่าง?”
ผู้ปลุกพลังทุกคนที่เห็นภาพนี้ได้แต่ยืนนิ่ง
ไม่เพียงแค่ผู้ปลุกพล
