ผวาถึงขีดสุด
ในหมู่คนเหล่านี้ คนที่จิตใจไม่เข้มแข็งพอกระทั่งทรุดลงบนพื้นและเสียสติไปต่อหน้าต่อตาทุกคน
เห็นได้ชัดว่า… พวกเขาต้องขวัญเสียเพราะการโจมตีของฉู่โม่ว
“เวรเอ๊ย!”
“แกทำอะไรลงไป!”
ในตอนนั้นเอง
เสียงราวสายฟ้าฟาดพลันดังขึ้นจากไกลออกไป
หลังจากนั้น… ลำแสงสีทองหลายสิบลำแสงก็พุ่งผ่านห้วงอากาศมา พวกมันเต็มไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ที่สว่างไสวราบกับดวงอาทิตย์อันร้อนแรง
แม้ว่าจะยังมาไม่ถึง…
แต่รัศมีในลำแสงเหล่านั้นก็ทำให้เปลวเพลิงสีทองแห่งดวงอาทิตย์พลุ่งพล่านต้องจางหายไป ราวกับว่าพวกมันเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจเข้าแล้ว
มหาเทวะยุทธ์แห่งโลกใบนี้กำลังจะมา!
“ฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว!”
“ต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด!”
ฉู่โม่วรู้ว่ามหาเทวะยุทธ์เหล่านี้เดินทางมาถึงได้ภายในชั่วอึดใจเท่านั้น เขาจึงต้องลงมือทำสิ่งที่ต้องการให้สำเร็จและออกไปจากที่นี่ภายในชั่วอึดใจนี้!
“มากับฉัน!”
ชายหนุ่มเผยสีหน้าดุดันออกมาและตะโกนเสียงดังลั่นอีกครั้ง
เมื่อเสียงของเขาดังขึ้น เขาก็ยื่นมือออกไปข้างหน้าและกดลงบนระฆังทองแดง
ครืน!
ทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่งลงในทันใด
ผืนดิน กระแสน้ำ สายลม และเปลวเพลิงต่างก็หยุดชะงัก แล้วจึงค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงเป็นกฎเกณฑ์ราวกับโลกที่ค่อย ๆ เปิดตัวออกและให้กำเนิดแก่ทุกสรรพสิ่ง
ในขณะเดียวกัน
ในมือขวาของฉู่โม่วที่ยื่นออกไปก็คว้ามันเอาไว้
“หยุด!”
มีเสียงคำรามมาจากมหาเทวะยุทธ์ราวกับรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อ
