ั้นก็หยิบมันออกมา
เมื่อมองสมบัติในมือที่เพิ่งได้รับมาแต่ยังไม่ทันหายอุ่น องค์ชายก็มีอาการไม่เต็มใจเล็กน้อย แต่ก็ยังกัดฟันและโยนมันไปตรงหน้าร่างในชุดคลุมดำ
“ผู้อาวุโส ในเมื่อฉันมอบสมบัติให้คุณแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตฉันได้ไหม?”
องค์ชายกล่าวด้วยน้ำเสียงเคารพ
ตอนนี้เขาตัดสินใจปลงและยอมรับชะตากรรมของตัวเองแล้ว
สิ่งเดียวที่จะขอได้ในตอนนี้คือขอร้องให้อีกฝ่ายไม่สังหารเขาเพื่อปิดปาก
แท้จริงแล้ว… ร่างในชุดคลุมสีดำก็คือ ฉู่โม่ว
ในขณะนี้เขามองไปที่องค์ชายแห่งราชวงศ์แดนใต้ตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหลาดใจและไม่ได้คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะมอบสมบัติให้ง่ายดายเช่นนี้
แต่ก็ดี…
“ผมจะปล่อยคุณไป!”
ฉู่โม่วกล่าว
แม้เขาจะมีความคิดต่อสู้เพื่อแย่งชิงสมบัติ แต่ก็ไม่ได้ต้องการสังหารองค์ชายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายว่าง่าย ชายหนุ่มจึงรู้สึกพอใจอย่างมาก
เมื่อเก็บศิลารู้แจ้งของมหาเทวะยุทธ์ไว้ในมิติพกพาแล้ว ฉู่โม่วจึงกล่าวว่า “คุณเลือกได้ถูกต้องแล้ว ในเมื่อจบเรื่องแล้ว… ผมก็ขอตัวก่อน!”
เมื่อบรรลุจุดประสงค์
ฉู่โม่วจึงทะยานร่างออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว
…
“เฮ้อ…”
เมื่อเห็นร่างฉู่โม่วหายตัวไปอย่างสมบูรณ์แล้ว องค์ชายก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก และแสดงสีหน้าราวกับเพิ่งผ่านพ้นความตายมา
“องค์ชาย ท่านปลอดภัยดีนะครับ?”
องครักษ์คนสนิทถามด้วยความเป็นห่วง
“ฉันสบายดี!”
องค์ชายโบกมือขอเวลาสงบสติอารมณ์ แล้วมองไปรอบ ๆ “นายไ
