บทที่ 650 กู่ฉินหงส์เพลิง และตัดสินใจปล้นสมบัติองค์ชาย!
ทุกคนคิดอย่างนั้น
แม้แต่หลิ่วเสวียนจือและคนอื่น ๆ ต่างก็คิดว่าฉู่โม่วจะยอมทิ้งยุทธภัณฑ์วิญญาณไว้เพื่อเอาชีวิตรอด
เพราะการถูกปิดล้อมทางหนีจากอัจฉริยะหลายร้อยคน ไม่ว่าเป็นใครก็คงยากที่จะต้านทาน!
อาจจะดูเหมือนว่าพวกเขาลืมนึกไปอย่างหนึ่ง!
เช่นความคิดที่ว่าสำหรับผู้ปลุกพลังทั่วไปเมื่ออยู่ต่อหน้าอัจฉริยะแท้จริงแล้ว ไม่ว่าจะใช้จำนวนคนเข้าสู้มากเพียงใดก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ได้ แต่ไม่ใช่สำหรับฉู่โม่วที่ต้องเผชิญหน้ากับตัวตนระดับอัจฉริยะหลายร้อย ดังนั้นจึงไม่อาจนำความคิดเหล่านั้นมาเปรียบเปรยได้
ไม่ใช่ว่าพวกเขาตระหนักไม่ได้ แค่ไม่อยากยอมรับเรื่องแบบนี้
ไม่มีใครเชื่อว่าตัวเองเป็นเพียงผู้ปลุกพลังธรรมดา!
ทว่าในมุมมองของฉู่โม่ว ตราบใดที่ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายไม่สูงล้ำกว่าเขาเกินไป ไม่ว่าจะมีคนมามากแค่ไหน ก็ไม่คณนามือแม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เร่งรีบที่จะหลบหนีและไม่หวาดกลัวการถูกปิดล้อม
ยิ่งไปกว่านั้น…
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกระบวนท่าสังหารของอัจฉริยะหลายร้อยคน การแสดงออกของฉู่โม่วกลับกลายเป็นเย็นชามากขึ้น
ท่ามกลางแววตาอาฆาตที่จ้องมอง พลันเปลี่ยนเป็นสับสนเมื่อเห็นเทียมเทพกลืนกินสวรรค์เหยียดฝ่ามือออกมาข้างหน้า
ครืน!
เกิดลมกระโชกแรงไม่ทราบว่ามาจากที่ใด
พลังโจมตีทางจิตวิญญาณหรือกระบวนท่าลับจำนวนนับไม่ถ้วนที่โจมตีมาพลันถูกบดขยี้พังท
