ลาย มีเพียงแขนเสื้อเดียวเท่านั้นที่บดบังสายตา ปกคลุมสวรรค์และโลกราวกับคลื่นพายุมหึมาที่ซัดเข้าหาฝั่ง
ทุกอย่างถูกดูดเข้าไปอยู่ในแขนเสื้อ!
พรึ่บ!
เสียงโบกสะบัดดังกึกก้อง
ฉู่โม่วผ่อนลมหายใจออก แขนเสื้อปลิวไสวราวกับห้วงจักรวาลถูกหมุนกลับตาลปัตร ราวกับภูเขาและแม่น้ำถูกพลิกคว่ำ ดาวเคลื่อนดาราคล้อย ดูดกลืนพลังโจมตีด้วยพลังกวาดล้างโลกที่ลบเลือนได้ทุกสรรพสิ่งโดยตรง
ทันใดนั้น
ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างรู้สึกว่าดวงตาของตนเองพร่ามัวไป ความคิดเหม่อลอยไปกับชายแขนเสื้อที่กำลังโบกสะบัดและดูดกลืนเอาสวรรค์และโลกเข้าไป!
นะ… นี่
“เป็นไปได้ยังไง?!”
ไม่อาจรู้ได้ว่ามีกี่คนที่อุทานออกมา และไม่รู้ว่ามีกี่คนที่มีอาการตกใจผ่านแววตาเหล่านั้น
แต่อย่างไรก็ตาม
ไม่ว่าผู้ปลุกพลังที่กำลังเฝ้าดูหรือเป็นผู้โจมตีเองก็ตาม พวกเขาต่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเช่นกัน แต่แขนเสื้อของฉู่โม่วยังคงโบกสะบัดไปตามแรงลม ดูดกลืนเอาการโจมตีที่ทรงพลังนับร้อย ทั้งพลังโจมตีทางวิญญาณหรือกระบวนท่าลับ ทั้งหมดรวมอยู่ภายใต้จักรวาลในแขนเสื้อ
ฟู่ว…
คลื่นลมค่อย ๆ สงบลง
เสียงของห้วงจักรวาลที่หวีดหวิวก็หายไปด้วย
เสียงระเบิดของพลังอณูแห่งชีวิตในตอนแรกที่สั่นสะเทือนไปทั้งสวรรค์และโลกได้หายไปในที่สุด
โลกทั้งใบราวกับถูกสยบไว้ในแขนเสื้อของฉู่โม่ว ทำให้ทุกคนตกตะลึงไปกับเหตุการณ์นี้ จนเกิดความเงียบงันไปทั่วสนามรบ
ความมืดมิดและสายลมที่พัดออกมาจากแขนเสื้อเลือนหาย
