ใต้ขอบเขตพลังเดียวกันหรือไม่ต่างกันมากเกินไป จำนวนคนก็ไม่ใช่อุปสรรคแม้แต่น้อย
ดังนั้นการที่ผู้ปลุกพลังธรรมดาเหล่านี้คิดว่าจะสามารถเอาชนะเขาได้ จึงเป็นเรื่องที่ไร้สาระมาก!
อัจฉริยะหนุ่มปลดปล่อยกระบี่บินออกไปอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหวีดหวิวอันเย็นยะเยือก เพียงครู่เดียวกระบี่บินก็ล่องลอยไปฟันผู้ปลุกพลังหลายร้อยคน หลงเหลือเพียงเสียง ‘ฉึบ’ และ ‘ฉับ’ พร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้คนอย่างไม่หยุดหย่อน
เพียงพริบตาเดียว ผู้ปลุกพลังหลายร้อยคนก็ตกตายลง
จนถึงตอนนี้
เมื่อผู้ปลุกพลังบางคนเริ่มตระหนักได้และรู้ว่าไม่อาจสู้ได้ พวกเขาจึงตัดสินใจหลบหนีอย่างรวดเร็ว
“เพียงฝูงไก่และสุนัขหลงผิด คิดจะเอาชนะฉันด้วยจำนวนงั้นเหรอ ไร้สาระสิ้นดี!”
อัจฉริยะหนุ่มเย้ยหยันและเห็นว่าไม่มีใครกล้าจะฉกฉวยยุทธภัณฑ์วิญญาณแล้ว
แต่ทันใดนั้นเอง
อ๊ะ!
เขาก็เกิดความรู้สึกตกใจโดยพลัน พร้อมกับหนังศีรษะที่ขนลุกชัน ราวกับรับรู้ถึงอันตรายได้
เขารีบหลบหนีออกจากบริเวณนั้นในชั่วพริบตา ก่อนที่จะคิดหาต้นสายปลายเหตุเสียอีก
ทันทีที่กำลังจะออกจากที่นี่ ทันใดนั้นเขาก็เห็นแสงปราณกระบี่พุ่งกวาดมายังร่างของเขาอย่างรวดเร็ว คลื่นพลังทำลายล้างที่บรรจุอยู่ในปราณกระบี่นี้ ทำเอาสีหน้าของเขามีเหงื่อผุดพรายออกมา หัวใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เมื่อได้สติกลับคืนมา
เขาก็เห็นร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ยุทธภัณฑ์วิญญาณโบราณ ก่อนจะคว้าเอากู่ฉินสีชาดแล้วจากไปอย่
