มือกระบี่กันทั้งคู่ ในเมื่อนายอยากได้คู่ต่อสู้ที่ดุเดือด ฉันก็จะสนองให้เอง!”
“ขอบคุณมาก!”
เมื่อได้รับคำยืนยัน มั่วชูก็ดีใจจนเนื้อเต้นทันที
หลังจากนั้นเขาจึงกล่าว “ตอนนี้ฉันก้าวเข้าสู่ขั้นเทวะยุทธ์แล้ว แต่นายยังเป็นแค่เทียมเทพ ฉันจะลดระดับพลังลงเป็นขั้นเทียมเทพในการแข่งขัน แต่ยังไงฉันก็ยังมีข้อได้เปรียบอยู่… เพราะฉะนั้นนายโจมตีก่อนได้เลย!”
ฉู่โม่วส่ายหน้าไปมา
“มีอะไรเหรอ?”
มั่วชูประหลาดใจเล็กน้อย
“นายฟันกระบี่นั่นออกมาก่อนดีกว่า!”
ฉู่โม่วกล่าวอย่างใจเย็น “ถ้าฉันฟันก่อน นายต้องรับไม่ไหวแน่”
เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ
แต่เมื่อคำพูดนั้นดังขึ้น มันก็เป็นเหมือนกับสายฟ้าฟาดที่ระเบิดเข้าไปในหูของทุกคน
“เขา… เขาพูดว่ายังไงนะ?”
“ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า!”
ผู้ปลุกพลังมากมายตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
ผู้ปลุกพลังที่ชื่อเทียมเทพกลืนกินสวรรค์ขอให้มั่วชูเป็นฝ่ายโจมตีก่อน และกระทั่งพูดแบบนั้นกับเขาจริง ๆ เหรอ?
เขาบ้าไปแล้วหรือไง!
เขาไม่รู้ว่าในฐานะศิษย์สายหลักแห่งสำนักกระบี่ผ่าสวรรค์ มั่วชูนั้นมีวิชากระบี่อันไร้ที่เปรียบ ตอนที่ยังเป็นแค่เทียมเทพ เขาก็สามารถสังหารสัตว์อสูรขั้นเทวะยุทธ์ระดับสูงสุดได้แล้ว
ทั้งที่เผชิญหน้ากับผู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้
ทำไมคนที่มีพละกำลังแค่ในขั้นเทียมเทพอย่างเทียมเทพกลืนกินสวรรค์ถึงมั่นใจนักล่ะ?
“บ้าน่า! บ้าไปแล้ว!”
“ฉันว่าเขาบ้าไปแล้วแน่ ๆ!”
“ฉันไม่รู้เลยว
