บทที่ 642 สมบัติศักดิ์สิทธิ์จากสวรรค์ทุกร้อยปี
ตามร่องรอยที่ทิ้งเอาไว้ในรอยแยกห้วงมิติ ฉู่โม่วสัมผัสได้ว่าความเร็วของกาลเวลาของดาวเคราะห์ร้างทิศบูรพานี้แตกต่างไปจากดาวเคราะห์ของตัวเองราวสิบต่อหนึ่งส่วน พูดง่าย ๆ ก็คือ หากใช้เวลาอยู่ในดาวเคราะห์นี้สิบปี ดาวเคราะห์ภายนอกก็จะผ่านไปเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น
ดังนั้นแล้ว…
เขาจึงไม่ต้องรีบร้อนอะไร และเดินทอดน่องไปในดาวเคราะห์ร้างทิศบูรพาแห่งนี้
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เวลาดำเนินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ส่วนร่องรอยที่เขาทิ้งเอาไว้ในรอยแยกห้วงมิติก็ผ่านมาแล้วกว่าหนึ่งเดือน แต่ชายหนุ่มกลับใช้ชีวิตอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้นานกว่าหนึ่งปี
ระหว่างช่วงเวลาหนึ่งปีนี้ ฉู่โม่วเดินทางไปยังพื้นที่กว่าครึ่งหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในดาวเคราะห์ร้างทิศบูรพา
แม้ว่าดาวเคราะห์ร้างทิศบูรพาจะมีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล ห้วงมิติที่มนุษย์ที่นี่เปิดขึ้นก็มีน้อยกว่า 1% แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีทางที่แม้แต่มหาเทวะยุทธ์จะเดินทางไปทั่วครึ่งผืนแผ่นดินได้ภายในหนึ่งปี
แต่เห็นได้ชัดว่านั่นใช้ไม่ได้กับฉู่โม่ว
อย่างไรแล้ว เขาก็มีวิชาชั่วลัดนิ้วมือ ทำให้ความเร็วในการเดินทางนั้นก้าวข้ามเหล่ามหาเทวะยุทธ์ทั้งหลายไปมากแล้ว
อันที่จริง
หากเขาไม่ได้แวะเวียนไปยังสถานที่ต่าง ๆ เมื่อไปถึงพื้นที่ใหม่ ด้วยความเร็วของวิชาชั่วลัดนิ้วมือ เขาก็คงจะเดินทางไปได้มากกว่านี้เสียอีก!
แต่การเดินทางครึ่งแผ่นดินนี้
