ิมในห้องนี้ มันก็กัดกร่อนมิติโดยรอบจนสามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า มิติที่ถูกกัดกร่อนนั้นกลายเป็นหลุมมืดดำ ปราศจากสัญญาณชีวิตใด ๆ ราวกับอณูแห่งชีวิตก็ได้จางหายไปแล้วด้วย
ขนาดที่ว่า…
ตัวฉู่โม่วเองยังรู้สึกเหมือนร่างกายตนหนักขึ้น การเคลื่อนไหวของลมปราณ เลือด และอณูแห่งชีวิตก็พลอยถูกหยุดยั้งไว้อีก
นี่ยังไม่รวมการที่พลังงานลึกลับนั้นมีทีท่าว่าอยากจะกัดกร่อนร่างของฉู่โม่วไปด้วย แต่โชคยังดีที่ตอนนี้ชายหนุ่มเป็นเทียมเทพแล้ว รวมไปถึงพลังกายของเขา ร่างกาย พื้นฐานที่ได้กลายเป็นร่างกายศักดิ์สิทธิ์อันเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์และไร้ที่ติ ตราบใดก็ตามที่เขาไม่ยินยอมให้ร่างถูกกัดกิน พลังงานเหล่านี้ก็จะไม่สามารถทำอะไรเขาได้
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้อยู่ดี
“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอารยธรรมหนึ่งถึงโดนกลืนกินได้ง่าย ๆ ถ้าตกลงไปในรอยแยกช่องว่างแบบนี้ พลังในการทำลายกัดกร่อนรุนแรงมากจริง ๆ น่ากลัวเกินไปแล้ว!”
“ทันทีที่ถูกจับตัวได้ ทั้งอารยธรรมจะถูกห่อหุ้มไปด้วยพลังงานปริศนา พลังงานที่พร้อมจะกลืนกินสิ่งที่มันห่อหุ้มไว้ตลอดเวลา แม้จะต้องใช้เวลานานกว่าจะกลืนกินได้ทั้งหมด แต่สิ่งที่ถูกกลืนกินก็ไม่สามารถหนีรอดออกมาได้ จำใจต้องโดนทิ้งดิ่งลงไปในจักรวาลดำมืดตามกาลเวลา ไม่มีวิธีไหนเลยหรือไงที่จะพาพวกเขากลับมายังปัจจุบันอีกครั้ง?”
ฉู่โม่วพึมพำกับตนเองด้วยความเข้าใจในสถานการณ์อย่างลึกซึ้ง
อันที่จริง มันก็ไ
