ชิ้นนี้ได้ด้วย บางทีเขาอาจจะมีโอกาสเพิ่มความแข็งแกร่งของพลังแห่งห้วงมิติให้เข้าถึงระดับกฎเกณฑ์มายาได้ด้วย!
‘ของดีนี่!’
คิดได้ดังนั้น แววตาของฉู่โม่วก็เกิดไฟลุกพรึ่บ
แต่…
ไม่นานนักหลังจากที่เขาสงบสติตนเองลงได้ เขาก็ส่งชิ้นส่วนทองคำห้วงมิตินั้นให้กับผู้ตรวจการโจว ถึงแม้ว่านี่จะเป็นสิ่งที่ดีมาก ๆ แต่มันก็ถือเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การมอบเป็นรางวัลให้กับผู้อาวุโสคนนี้เช่นกัน
ทว่าสิ่งที่ฉู่โม่วไม่คาดคิดก็คือ ผู้ตรวจการโจวนั้นกลับไม่ได้รับหินดังกล่าวไป เขาส่ายหน้าแล้วพูด “ท่านผู้ดูแล รับทองคำห้วงมิตินี้ไปเถอะ”
“แน่ใจเหรอครับ?”
ทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น ฉู่โม่วถึงกับประหลาดใจขึ้นมาอีก
ผู้ตรวจการโจวยกยิ้มแล้วพูด “ถึงแม้ว่าทองคำห้วงมิตินี้จะล้ำค่าขนาดไหน แต่มันก็ไม่ได้มีความหมายกับผม ชีวิตของผมนี้มีเพียงใฝ่หาหนทางเพื่อจะขึ้นไปสู่การเป็นมหาเทวะยุทธ์เท่านั้น ถึงแม้ว่าทองคำห้วงมิติจะช่วยให้ผมเข้าใจในพลังแห่งห้วงมิติได้ก็จริง แต่สำหรับผม มันไม่ต่างอะไรกับการใช้ของที่ไม่คุ้มค่าหรอก!”
“ผมนั้นแก่มากแล้ว และผมเองก็คิดว่าตนคงไม่เหลือเวลามากพอจะมาทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ใด ๆ เพิ่มด้วย ไม่ต้องพูดถึงการเป็นเจ้าแห่งกฎเกณฑ์พลังห้วงมิติเลย!”
“ดังนั้นแล้ว แทนที่จะให้มันมาเสียเปล่ากับผม สู้ส่งมอบมันให้กับผู้ที่ต้องการมากกว่าจะดีกว่า อย่างไรก็ตาม ท่านผู้ดูแล คุณมีพลังแห่งห้วงมิติ สิ่งนี้จะเป็นประโยชน์ต่อคุณอย่
